Mentionsy

O litość apelował do realizatorów, a szczególnie do samego Pucciniego, Ricordi, wydawca nut, który pisał listy, by nie przeforsowywać solistów.

Dzięki Fontanie udało się Pucciniemu nawiązać kontakt z Juliem Ricordim, szefem oficyny wydawniczej i człowiekiem, który patronował większości późniejszych sukcesów operowych Pucciniego.

To Ricordi doprowadził do tego, że willidy zaprezentowane zostały w La Scali.

Ricordi nie zwątpił swojego protegowanego.

Nawet gdy zarząd wydawnictwa protestował, że młody człowiek dostaje pensję, a na operę trzeba czekać latami, to utrzymanie owej pensji Ricordi postawił jako warunek swojego stanowiska w oficynie.

Ricordi chyba rozumiał tę potrzebę i niczego dalej Pucciniemu nie narzucał.

Ricordi widział w nim wielkie szanse i to zarówno w zakresie kompozycji, jak i w zakresie literatury.

Ricordi, pamiętając jak straszne były przeboje przy libretcie Edgara, skontaktował obu twórców ze sobą i miał nadzieję, że muzyk muzyka zrozumie jak nikt i dzięki takiej współpracy powstanie świetna rzecz.

Może i była to dobra intuicja, ale Ricordi nie wziął pod uwagę ogromnych różnic charakterologicznych między Puccinim a Leon Cavallem.

Pieniądze od Ricordiego, tantiemy ze spektakli pozwoliły kompozytorowi wykupić rodzinny dom w Lukce, zakupić sobie posiadłość niedalego rodzinnego miasta w Torre del Lago.

To prawda, że Ricordi zamówił u młodego pana Pucciniego kontrabandę w postaci Manon, która wcale twojej nie naśladowała.

Włoski przekład tego tekstu ukazał się w konkurencyjnej dla Ricordiego oficynie Sonzonia 10 lat wcześniej.

Miał wystarczająco dużo pieniędzy i możliwości, by zapracować sobie na przydomek, którym go obdarzył Ricordi – Doża.

By uniknąć oskarżenia o plagiat, Ricordi poradził Pucciniemu, by w innym tytule prasowym, Corriere della Sera, zamieścił taką samą wzmiankę.

Wydaje się, że tego kameralnego, krótkiego obrazu trzeciego Puccini potrzebowałby, jak pisał w liście do Ricordiego, na szerszym płótnie odmalować liryzm uczucia.