Mentionsy

No ale wynika to z tego, że potrzebny był jakiś kompromis i Macron miał do wyboru albo on by najchętniej zbudował większość bez twardej lewicy Melenchona i narodowej prawicy Marine Le Pen, czyli tak zwanej bezskrajności, jak on by to powiedział, bezskrajnej prawicy, bezskrajnej lewicy, bo on jednych i drugich stara się tak przedstawić,

Albo mógł zbudować większość bardziej otwartą na lewo, licząc na to, że centrolewica będzie otwarta na współpracę z nim, tak jak to mniej więcej wyglądało w drugiej turze przyspieszonych wyborów do Zgromadzenia Narodowego, gdzie Lewica i Macron jednoczyli się na chwilę przeciwko Le Pen, chociaż normalnie są wewnętrznie bardzo podzieleni i rywalizują ze sobą bardzo ostro.

No i politykiem akceptowalnym także dla Zjednoczenia Marine Le Pen.

I dla Marine Le Pen jako przywódczyni tej formacji Zjednoczenia Narodowego, który no nie wchodzi do rządu, ani sami tego nie chcą, ani też oczywiście Macron i Republikanie jej tam nie chcą, tak jest dla obu stron wygodniej, ale mający być dla niej akceptowalne o tyle, że ona nie zagłosuje za dimisją tego rządu, ponieważ we Francji mamy inny ustrój niż w Polsce i prezydent po prostu mianuje premiera, premier nie potrzebuje wotum zaufania, żeby zostać premierem, Barnier już jest premierem, co zabawne, jest premierem, ale ministrowie są jeszcze z poprzedniego rządu i to już trwa tak 15 dzień.

Przez koalicję tych, powiedzmy, ekstremów w cudzysłowie, czyli lewicy całej plus Le Pen, ani nie być, jeżeli to za bardzo, powiedzmy, będzie centrowy i nieakceptowalny, ani dla lewicy, ani dla nacjonalistów, ale z drugiej strony, jeżeli będzie zbyt prawicowy, no to z kolei możemy zobaczyć, że wtedy lewe skrzydło obozu Macrona może razem z lewicą zagłosować za jego dymisją, więc przed Barnierem trudne wyzwanie.

Republikani byli z dwóch stron, podbierali im wyborców i Macron i Le Pen.

No i w tej chwili ten rząd, który powstaje, no musi z jednej strony zawierać w sobie, no sam premier jest golistą, musi być wychylony trochę w prawo na tyle, żeby Le Pen go zaakceptowała.

Obozu, który z jednej strony będzie w stanie wejść do drugiej tury przed lewicą, a z drugiej strony jak już do tej drugiej tury wejdzie, no to będzie w stanie znów wygrać z Le Pen, tak jak to zrobił dwukrotnie Macron.

Wraz z nastrojami społecznymi, a z drugiej strony jednak zachowa dystans wobec samych lepenistów.

No właśnie tutaj, wydaje się, że Edouard Philippe, który wyraźnie chce, no znów o sobie mówi, mimo że przecież był premierem Macrona pierwsze trzy lata, że ja jestem człowiekiem prawicy, stara się pokazać właśnie jako ten prawicowy, ale taki centroprawicowy, no właśnie stara się być pomiędzy Le Pen a Macronem.

Wobec czego kluczowa będzie postawa z jednej strony socjalistów, z drugiej strony lepenistów.

Wydaje mi się, że Lewica chce przede wszystkim zbudować swoją pozycję jako tych głównych przywódców, głównych dysponentów negatywnej emocji społecznej wobec Macrona i będą chcieli wobec tego atakować Le Pen, że ona poszła na układ z Macronem, żeby stworzyć rząd Barniera i to oni są tą autentyczną, wyrazistą opozycją.

Zobaczymy, ilu ich realnie przyjdzie, ale myślę, że ważne dla nich będzie podtrzymanie pewnej... To będzie taki szantaż, moim zdaniem, wobec Macrona, w perspektywie również ewentualnych, przyspieszonych wyborów parlamentarnych, żeby to lewica zajęła miejsce głównej siły przeciwko Le Pen.

Ponieważ ostatecznie rywalizacja toczy się o to, kto wejdzie do drugiej tury w 27 roku przeciwko Le Pen.

No i tutaj pokazywanie się na ulicy jako ci twardzi opozycjoniści, a z drugiej strony mówienie, że Macron zdradził Front Republikańskiego, poszedł na układy z Le Pen, to jest chęć postawienia siebie w roli tych

Przywódców, powiedzmy, całego tego frontu republikańskiego, który miałby zatrzymać dojście Le Pen do władzy.

A to jest możliwe, ponieważ ile peniści będą dążyć do zmiany ordynacji na proporcjonalną i część obozu Macrona, konkretnie w Honsława i Hu.

Z drugiej strony Le Pen oczywiście, ordynacja proporcjonalna też by się bardziej opłacała, bo ona traci na mechanizmie drugich tur, gdzie przeciwko niej się jednoczy.

Z drugiej strony oczywiście Le Pen liczy na to, że ona będzie teraz powtarzać albo my, albo bagno.