Mentionsy

Na rozprawie głównej oskarżony, zapytany przez Przewodniczącego składu orzekającego, czy przyznaje się do winy, odpowiada: nie przyznaję się. Deklaruje jednak, że będzie składał wyjaśnienia i nie korzysta z prawa do milczenia. Zapowiada, że powie, jak było naprawdę, podkreślając swoją niewinność. Oświadcza następnie, że zmienia swoje stanowisko procesowe.
Oskarżony twierdzi, że przyznanie się do winy w postępowaniu przygotowawczym było wymuszone – poprzez presję, a nawet klasyczną „zabawę w dobrego i złego policjanta”, znaną z filmów, ale spotykaną także w praktyce przesłuchań. Przewodniczący odczytuje wcześniejsze wyjaśnienia i pyta, czy oskarżony je podtrzymuje. Ten zaprzecza: „Nie mogę się przyznać do czegoś, czego nie zrobiłem”.
Następnie Przewodniczący okazuje protokół przesłuchania z podpisaną formułą: „Treść zgodna z tym, co wyjaśniałem. Nie wnoszę zastrzeżeń do protokołu”. Oskarżony potwierdza, że to jego podpis, ale twierdzi, że złożył go pod presją. Dodaje też, że zawiadomił prokuraturę o możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy policji, którzy – jak utrzymuje – wymusili na nim przyznanie się do winy. W efekcie z jednej sprawy powstają de facto dwa postępowania.
A co by było, gdyby tak... wszystkie przesłuchania podejrzanych nagrywać?