Mentionsy

Rywalizował z publikaninem Curtisem Sliwą oraz Andrew Cuomo, byłym gubernatorem stanu Nowy Jork, który przegrał w prawyborach Partii Demokratycznej z Zohranem Mamdaniem i później startował już w wyborach tych generalnych jako kandydat niezależny.

Polityka, który latami wspinał się na kolejne szczeble awansów Partii Demokratycznej, który reprezentował tak naprawdę duże pieniądze i nowojorskie elity.

I to się bardzo dobrze wpisuje w taką lewą stronę Partii Demokratycznej, bo Alexandria Ocasio-Cortez, lewicowa kongresmenka z Nowego Jorku, z Partii Demokratycznej, opowiadała po ostatnich wyborach, że bardzo wiele osób zagłosowało na nią, żeby ona wróciła do kongresu, ale jednocześnie wskazywało też na Donalda Trumpa jako prezydenta, bo te wybory odbywały się w tym samym dniu.

Coś, co nie przechodziło przez gardło takim centrowym kandydatom Partii Demokratycznej, na przykład Kamali Harris w zeszłym roku, która straciła dość sporo głosów młodych osób, zwłaszcza tych z lewej strony skrzydła Partii Demokratycznej.

I to jest coś, co przynosi taki powiew świeżego powietrza w Partii Demokratycznej, bo to jest taka autentyczność, ale nie autentyczność wykreowana przez korporacyjne filmiki kręcone na TikToka, tylko autentyczność, za którą stoją też wartości, za którymi się opowiada.

Mamdani otwiera też bardzo ważne pytanie w amerykańskim systemie partyjnym, czy systemie politycznym, czy samej partii demokratycznej.

I to nie jest tak, że ktoś może to przyjść i powiedzieć, że to jest zła strategia, bo za takim byciem centrum opowiadają się najważniejsze osoby, które rozdają karty w Partii Demokratycznej.

No bo wszyscy chcą poparcia od tych największych twarzy Partii Demokratycznej.

Dowodem na to, jak trudnym kandydatem dla demokratów, dla tych najwyżej postawionych demokratów jest właśnie Zohran Mamdani i jak trudnym kandydatem będzie też dla tych największych darczyńców Partii Demokratycznej.

I być może Mamdani i reszta elit Partii Demokratycznej w tym podziale znajdują się po zupełnie przeciwnych stronach.

To na ich wiecach zjawiał się Barack Obama, to one prowadziły taką kampanię w dość tradycyjnym stylu i obie wygrały przyciągając nowe czy grupy wyborców, które odeszły do Donalda Trumpa od Partii Demokratycznej, no to one je przyciągnęły z powrotem, na przykład latynosów czy młodych wyborców.

Patrząc po dzisiejszych liderach Partii Demokratycznej, nie wydaje mi się, że byli gotowi na takie ryzyko.

To jest oczywiście coś, co wyniosło również Baracka Obamę do zwycięstwa wyborczego, który też miał przed sobą ogromne szkody w postaci machiny politycznej Clintonów, bo Hillary Clinton przegrała z Barackiem Obamą w prawyborach Partii Demokratycznej przed wyborami 2008 roku.

Bardzo wielu członków Partii Demokratycznej, też komentatorów, mówiło, że po tym jak Kamala Harris przegrała, no to Partia Demokratyczna znowu czeka na swój Obama moment.

Trzeba dać mu szansę i trzeba dać mu możliwość wejścia do tej najwyższy poziom partii demokratycznej, a nie spychać go, nie mówić, że jest zbyt radykalny, że jest zbyt inny niż ci typowi politycy partii demokratycznej.

No i przede wszystkim sprawi ogromny problem Partii Demokratycznej, która już od jakiegoś czasu, od wielu miesięcy, odkąd Donald Trump wygrał te wybory, szuka swojej nowej tożsamości, szuka swojego ja.