Mentionsy

No na pewno myślę, że to jest film, który jest bardziej polski niż się na pierwszy rzut oka wydaje, no bo wiadomo uruchamia się tutaj taki komponent Człowieka z marmuru Andrzeja Wajdy.

I to też się trochę kojarzy właśnie z tym finałem Człowieka z marmuru, bo i dobrze pamiętam, to nie widzimy śmierci Mateusza Birkuta, tylko de facto dowiadujemy się o niej już post factum.

To skojarzenie z Człowiekiem z Marmuru towarzyszy mi od momentu, jak zobaczyłem po raz pierwszy Tajnego Agenta i strasznie chciałbym zapytać Klebera Mendoncę, czy on ten film widział, bo te upodobnienia są rzeczywiście uderzające.

Przypomnę tym, którzy może albo nie widzieli, albo może słabo pamiętają, że Człowiek z Marmuru był takim niesamowicie nowoczesnym filmem Wajdy.

Jeszcze chciałem się odnieść do wspomnienia o Człowieku z Marmuru i w ogóle inspiracji Vajdom, znaczy domniemanej inspiracji Vajdom.

W ogóle ciekawie się obserwowało relacje polskiego widza na film, który faktycznie dobrze uchwycił realia właśnie Brazylii z tamtych czasów i trochę wstyd, dopiero teraz faktycznie jak zostało już to powiedziane, zobaczyłem trochę wajdy w Tajnym Agencie, trochę Człowieka z Marmuru.

To znaczy, że potrafił w to wszystko jeszcze wpleść swoją miłość, nie wiem, do kina klasy B. Powiedziałbym, że Człowiek z marmuru byłby lepszym filmem, gdyby tam była taka sekwencja.

Mamy najpierw Agnieszkę, ona schodzi do archiwum, tam znajduje człowieka z marmuru, potem zaczyna, a kto to był ten Birkut i tak dalej.

I wydaje mi się, że różnica, a dla mnie taka podstawa stylistyczna między Człowiekiem z marmuru a tym filmem jest taki, że

To ja tylko dorzucę jeszcze jeden tytuł do Człowieka z Marmuru, bo bardzo zgadzam się z tym, że ta adramaturgiczność jest tutaj zupełnie celowa.

Taki najbardziej antykomunistyczny film, który właśnie pokazywał, do czego władza jest zdolna, żeby osiągnąć swój cel w stosunku do przeciętnego obywatela, bo zresztą też główna bohaterka grana przez Krystynę Jandę, podobnie jak u Wajdy w Człowieku z Marmuru, że też jest taką osobą przeciętną, taką, która została wciśnięta w te trybiki państwa trochę wbrew swojej woli, jest zmuszona do powiedzenia czegoś, co nie jest prawdą dla niej.