Mentionsy

Podróż na Księżyc w reżyserii Georges Mélièsa.

Mianowicie w całym tamtym odcinku niewłaściwie wypowiadam nazwisko Mélièsa, mówiąc Méliès.

Książkę wydaną w serii klasyka kina poświęconą podróży na księżyc Georges Mélièsa.

W pewnym momencie przywołuje Pani słowa historyka Georgesa Dula, który w 1961 roku wydał monografię twórczości Mélièsa.

Filmy Mélièsa to nie są żadne prymitywy, bo ci starszy historycy filmu patrzą w ten sposób, że to jest film prymitywny i dalej kino jest coraz się bardziej udoskonala technicznie i w narracji i tak dalej.

To jest właśnie u Georgesa Mélièsa.

No a potem sprawa się trochę komplikuje i życie samego Mélièsa jako twórcy filmowego też się bardzo w tym momencie, jak pan wie, komplikuje.

W filmach Georges Mélièsa przyzwyczailiśmy się dziś widzieć coś pośredniego między fantastyczną baśnią a udoskonalonym gabinetem iluzji.

Dotyczy to zresztą nie tylko futurologicznych filmów Mélièsa.

Wydaje mi się, że możemy patrzeć, idę tutaj też za książką, na Mélièsa właśnie jako na pewno emanację niebywale rozgrzanej ludzkiej wyobraźni.

Wróćmy do Mélièsa.

W jakim momencie zastajemy właśnie Mélièsa w tym 1902 roku?

Umieśćmy to mniej więcej w tej takiej linii czasu Mélièsa jako filmowca.

Wpada do wiadra i przypuszczam, że to jest taki świadomy zabieg Mélièsa, żeby się publiczność roześmiała, żeby zrozumiała, żeby chwyciła to, co doskonale już znała.

I to jest zresztą nazwa wielu bohaterów, którzy pojawiają się wcześniej i później u Mélièsa.

Granego przez Mélièsa, dodajmy.

W tej narracji, którą pani profesor przetłumaczyła na potrzeby tej książki, wprost podpowiada Méliès, to są słowa jego, Mélièsa, że temu lądowaniu, temu momentowi, kiedy rakieta wbija się w to oko,

W tych eksplikacjach Mélièsa pojawiają się na przykład te nazwiska.

Jednym z tych elementów, tutaj troszkę przeskoczę obok, ale jest to, i to znowu jest ten wspaniały dowód na filmowość Mélièsa, który pani tutaj wydobywa.

Żelaznym, nieprzedawnionym kapitałem Mélièsa była wyobraźnia.

Myślę, że tak, wie pan, to znaczy ja mam takie najprostsze skojarzenie z dwoma nazwiskami współczesnymi, to znaczy bardzo często się porównuję do Mélièsa Rybczyńskiego.

To, które jest zamiłowaniem Mélièsa i Rybczyńskiego, to znaczy zamiłowanie do groteski.

To jest taka rzecz wspólna, wydaje mi się, i Mélièsa i Rybczyńskiego.

Mianowicie Mélièsa i Antonisza, Antoniszczaka.

Spróbujmy dotknąć takiej kwestii życia po byciu tego filmu, bo w pewien sposób jest to kulminacja twórczości Mélièsa, na pewno jego najbardziej znany film, ale jednak bardzo szybko ta kariera wygasa, wygasa z wielu...

Amerykanie poznali istotę trików Mélièsa.

No więc to jest jedna rzecz, ale myślę, że nie to zabiło Mélièsa.

I co ciekawe, awangarda, awangardziści odkrywają Mélièsa ponownie, odbywa się pokaz.

Dla Mélièsa film nie był drogą ku eksploatacji rzeczywistości, był widowiskiem.

Dla Mélièsa punktem wyjścia była opera, balet, ale ten punkt wyjścia potrafił on jednak przetworzyć filmowo, wzbogacić specyficznymi pomysłami, stworzyć widowisko filmowe.

Mamy groteski Fleischera i tysiączne ich naśladownictwa, ale jeżeli chodzi o film-bajkę, film-feerie, tym ongiś były przecież utwory Mélièsa, to wszakże jedynie one dziś reprezentują ten gatunek.

Najkrócej mówiąc, istniał pewien spór, czy w kinie Mélièsa istnieje, powiedzmy, prymat triku, czy prymat narracji.

Jak nastąpiło odrodzenie Mélièsa w tym 29 roku, zorganizowano mu galę, udzielał wywiadów, pisał, no to on troszeczkę zaczyna, nie chcę użyć słowa konfabulować, ale troszeczkę… Retuszować.

Przechodząc do końca, ale chcąc też zapytać o takie życie po życiu tego filmu i może życie po życiu samego Mélièsa.

Cytat z Mélièsa, który pani przytacza pod koniec życia, powiedział o podróży na Księżyc, co może teraz nas zaskoczyć.

Litania klipów wideo, to jest długa litania, ale jak pani profesor uważa, co jest najważniejsze w tym takim długim trwaniu podróży na Księżyc Mélièsa w późniejszych dekadach kina, to co pani profesor by wybrała jako ten taki najbardziej widomy znak tego, że ten film i że Méliès wciąż są z nami?

W którym pływają ryby, bo to jest też jeden z trików Mélièsa.

Poetyckiej, która już później wydaje mi się była tylko naśladownictwami Mélièsa.