Mentionsy

było u Mickiewicza najbardziej kontrowersyjne z punktu widzenia nauki kościoła katolickiego.

Mickiewicz w pierwszej połowie lat 40. był uznany przez większość hierarchów kościoła katolickiego, przez księży zmartwychwstańców, przede wszystkim bardzo wpływowych w owym czasie.

To znaczy, że zarzucano Mickiewiczowi, że on nie tylko krytykuje naukę kościoła, tak zwanego kościoła urzędowego, czy kościoła

Natomiast z kościoła oficjalnego, z kościoła urzędowego wyparowało to, zniknęło to, co jest istotą chrześcijaństwa.

który ma swoje reguły postępowania, ma swoją naukę kościoła, a nauka kościoła jest racjonalna, to znaczy kieruje się rozumem, a właściwie rozsądki.

I to, co najbardziej Mickiewicza bolało i najczęściej powtarzał, że to bolenie nie daje mu spać, nie daje mu spokojnie żyć, jest to, że oficjele kościoła urzędowego

kościoła oficjalnego nie wierzą w cuda.

Przecież istota prawdziwego kościoła, prawdziwego chrystianizmu, a nie chrześcijaństwa urzędowego, skościelnionego przez naukę, oficjalną naukę kościoła, polega na tym, że cuda istnieją, że cuda się zdarzają.

W moich książkach, w tych czterech tomach czwartego kursu, który opracowałem, czyli Kościoła i Mesjasza, pokazuję krok po kroku, na czym ta aktywność Mickiewiczowa polegała.