Mentionsy

Więc to jest jakby taki problem, że tradycjonalizm jest rzeczywistością obecnie w Kościele.

Ale ponieważ rzeczywiście uważam, że w dzisiejszym Kościele mamy problem z tradycją, nie wchodząc tymczasem w szczegóły, zgadzam się, że tak powiem, na bycie tradycjonalistą.

Ale są pewne tradycyjne formy, które w Kościele przez wieki się wytworzyły, na przykład w związku z charyzmatami zakonnymi.

Były pewne wzorce rzymskie, które się na różne sposoby rozchodziły w Kościele i wtedy, kiedy powstawały zakony, kiedy diecezje były, które miały swoje tradycje, to powstawało wiele tzw.

Możemy sobie tutaj wyobrazić taką sytuację, że te różne zmiany w kościele posoborowym to jest pewien nurt, prawda?

Raczej sposobem przeżywania tych różnych szkół duchowości to jak można by scharakteryzować ten ruch, o którym jednak mówimy w Kościele jako taki istotny i widoczny ruch tradycjonalistyczny.

Na czym polegałaby jego specyfika, jeśli właśnie wychodziłoby na to, że tradycjonalizm nie jest czymś specyficznym w Kościele, ale raczej uniwersalnym?

Kiedy mówimy o Kościele, mówimy o pewnej dużej, bardzo dużej wspólnocie, prawda?

Tak, ja mam tutaj bardzo radykalne i dosyć odmienne od większości moich współtradycjonalistów zdanie, ponieważ ja uważam, że tak naprawdę w historii liturgii bardzo dużo namieszała reforma Piusa V, czyli ta potrydencka, ale to z powodów właśnie związanych przede wszystkim ze sposobem rozumienia tradycji i z przesunięciem nacisku w Kościele z tradycji na papieża.

W Kościele nie powinien funkcjonować tradycjonalizm, Kościół powinien być oparty na tradycji.

Ja mam w ogóle takie wrażenie, że oczywiście to może być kwestia związana z tym, że ja to bardzo silnie gdzieś przeżywam sam i tak dalej, ale ja mam w ogóle takie wrażenie, że my jesteśmy bardzo niezauważonym potencjałem w Kościele.

Czasami trzeba takie rzeczy oczywiste, które by się wydawało, że po prostu jesteście w tym kościele, no bo my jesteśmy w kościele, to nie jest tak, że nie jesteśmy.

To bardzo dużą rolę odgrywają te różne tożsamości, które, tak jak ojciec powiedział, mogą wynikać czasami z czyjegoś przeżywania, z czyjejś historii, czyjejś biografii, czy ich doświadczeń w kościele posoborowym, czyjejś estetyki i tak dalej.

Ponieważ to zostało do tego stopnia sproblematyzowane w Kościele,

Można powiedzieć, że czy język łaciński, czy choreo gregoriański, czy liturgię pięknie przygotowaną można znaleźć również w innych miejscach w Kościele.

Jest dobre, tak jakby w Kościele powstało, zgodnie też z tradycją, prawda, i tak dalej.

Jego wizja w ogóle tego, czym jest liturgia w kościele, w życiu kościoła, właśnie w tradycji i tak dalej, była naprawdę prorocka, a przez to też niezrozumiana, bardzo krytykowana i bardzo często odrzucana i nierozumiana też bardzo często przez beneficjentów czy zwolenników jej samej.

Ale też tendencje, które w Kościele samym reformacja wywołała, prawda?

Związek, czy zależność pomiędzy tym tradycjonalizmem, z którym mamy do czynienia w Kościele i różnymi, czy filozoficznymi nurtami tradycjonalizmu, czy różnymi świeckimi prądami, które często nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem, z katolicyzmem, czasami wręcz idą zupełnie w opozycji.