Mentionsy

Jest związkiem z Bogiem w wydarzeniach historii.

Idąc tokiem objawienia, w Księdze Rodzaju już pokazany jest ten pierwszy fundament, na którym zasadzona jest nasza relacja z Bogiem i nasza modlitwa, czyli stworzenie.

A drugi aspekt już jest tutaj stricte chrześcijański, mianowicie też u wielu mistyków, autorów, świętych, czy po prostu nawet w naszym codziennym doświadczeniu widzimy, że faktycznie kontakt z naturą, ze stworzeniem jest pomocą w kontakcie z Bogiem.

Ale osobą, która pokazuje nam, w jaki sposób ten dialog z Bogiem może się odbywać, czy pierwszą tą osobą, w której cała historia relacji jest opisana, jest właśnie Abraham, do którego Pan najpierw sam mówi – wyjdź.

I znowu poszerzenie tej naszej koncepcji modlitwy, że modlitwa to są nie tylko te słowa, które przed Bogiem wypowiadamy.

Dla wielu osób właśnie te historie starotestamentalne, historie patriarchów są w jakiś sposób takie nośne czy świeże, bo tamten kontakt z Bogiem jest faktycznie, można powiedzieć, w jakiś sposób namacalny, to znaczy taki żywy.

Czujemy, że brakuje nam w naszej relacji z Bogiem, brakuje nam w naszej modlitwie właśnie zetknięcia z tym nieznanym, który gdzieś mnie wyprowadza poza to, do czego jestem przyzwyczajony, co jest oswojone.

Abraham spotyka się z kimś, później rozmawia z Bogiem.

Na razie jeszcze mówimy o Abramie, później w wyniku spotkania z Bogiem to imię zostaje zmienione na Abraham.

I to też pokazuje to, że modlitwa nasza, relacja z Bogiem buduje naszą tożsamość, bo wiemy, że imię jest jakimś nośnikiem tożsamości naszej.

Więc ta zmiana imienia, ona świadczy o tym, że na modlitwie ja mogę odkrywać nowe obszary swojej też tożsamości w wyniku mojej relacji z Panem Bogiem i Pan Bóg może tak głęboko działać w moim życiu, że jest w stanie również ingerować na poziomie mojej tożsamości.

W relacji z Bogiem.

I tutaj ta modlitwa, czyli relacja z Bogiem jest w stanie wydobyć nasze podobieństwo, no bo na jego obraz i jego podobieństwo zostaliśmy stworzeni.

Przed Bogiem, który jest Bogiem żywym.

I to jest bardzo istotny element właśnie tego objawienia modlitwy, że modlitwa, która jest relacją, jest relacją z żywym Bogiem, że ten Bóg to nie jest właśnie Bożek ulany z metalu, że to nie jest ktoś niezainteresowany moim życiem, tylko jest to ktoś, kto faktycznie jest żywą osobą.

Spotkania z Bogiem czy z Aniołem, tak jak to w Starym Testamencie nie jest dookreślone, w gorącym krzewie.

Dlatego, że Bóg odmawia tej prośbie Mojżesza, żeby mógł zobaczyć jego oblicze, chociaż z drugiej strony, kiedy jest mowa o tych spotkaniach Mojżesza w namiocie, w namiocie spotkania właśnie, jest ta mowa o tym, że rozmawia z Bogiem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem.

W Starym Testamencie ta relacja przyjaźni z Bogiem była czymś absolutnie wyjątkowym, co dotyczyło w zasadzie tylko Mojżesza, postaci na wszelkie sposoby nietuzinkowej i z którą żaden Izraelite nie mógł się porównywać, powiedzieć, że ja mam tak jak Mojżesz, jestem przyjacielem Boga.

Więc również bardzo wyraźne nawiązanie do tej różnicy, jaka pomiędzy relacją z Bogiem w Starym Testamencie i relacją w Nowym właśnie poprzez odsłonięcie się Boga w Chrystusie została dokonana.

I no właśnie tutaj pojawia się ta piękna modlitwa Dawida, który właśnie z sercem skruszonym staje przed Bogiem, nie opierając się na swojej wspaniałości jako króla, ale odwołując się właśnie do Bożego Miłosierdzia.

Tak, i to, co w modlitwie Eliasza jest bardzo istotne, na co zresztą sam Eliasz przedstawiając się, kładzie nacisk, mówi, ja stoję przed Bogiem.

Trwanie przed Nim, przed Jego obliczem, ale przed tym, który jest prawdziwym Bogiem, a nie tym, którego ja sobie wytwarzam, bo jest prostszy do kultu na przykład.

I ostatni punkt dotyczący Eliasza na pewno zasługuje na uwagę, gdzie Katechizm mówi, że z tego przebywania sam na sam z Bogiem, prorocy czerpią światło i siłę dla swojego posłannictwa.

Ja w tym kontakcie z Bogiem, doznawszy tej przemiany, jestem do świata posłany, żeby z kolei w świecie budować królestwo.

Że ta wymiana dóbr pomiędzy Bogiem a człowiekiem wcale nie jest taka prosta i oczywista.

I jednocześnie tutaj w Katechizmie podkreślone jest, tak jak w przypadku Mojżesza, tak w przypadku Eliasza, taka niemożność skontaktowania się z Bogiem, niemożność zobaczenia Boga twarzą w twarz.