Mentionsy

Zresztą nawet, wiesz Marcinie, powiem ci, że na tym polega ostateczność i wieczność Boga, że ona właśnie nas nie uruchamia, tylko jeszcze bardziej dopinguje, jeszcze bardziej dynamizuje nasze wzrastanie.

Czyli takiego, który redukuje wszelkie oczekiwanie i mówi, my tutaj bez Boga i nie czekając na Boga, tylko za pomocą przetwarzania materii, środków produkcji, czy też odkrycia jak ważnym jest nasz naród, zbudujemy sobie królestwo.

Grzegorz także twierdził, że dla kogoś, kto podąża do Boga, nigdy nie zabraknie przestrzeni ani czasu.

Im bliżej będę Boga,

A jednocześnie ten Jan pisze, że Boga nikt nigdy nie widział, więc jak to jest z oglądaniem Boga?

Znowu mamy pewną metaforę, która wyraża coś bardzo ważnego, a jednocześnie sama w sobie można powiedzieć, że literalnie nie ma sensu, bo Boga właśnie nie da się zobaczyć oczami ciała, nie odbija żadnych fotonów, więc czym jest oglądanie Boga i jak ono się dokonuje?

Rozumiem, że nazywasz oglądanie Boga metaforą, ale też powiedzmy, że jest dogmatem wiary, tak?

I gdzieś rzeczywiście w chrześcijaństwie się to schodzi, bo Chrystus jest nazwany ikoną Boga niewidzialnego, ale także Chrystus jest nazwany Słowem Bożym.

W tym momencie mówimy o oglądaniu Boga i często tak wyobrażamy sobie,

Życie wieczne, że dusza wychodzi z ciała, to ciało zostaje gdzieś pogrzebane, dusza idzie do nieba, tam ogląda Boga i tutaj stawiamy często kropkę, przynajmniej w takim potocznym myśleniu o naszej ostateczności.

To wiesz, musisz o to zapytać Pana Boga.

Sferę możliwego doświadczenia Boga.

Paweł jednak kładzie tak mocny nacisk na to, że właśnie w ciele będziemy Boga oglądać.

Bez Chrystusa, czyli bez Boga, który się wcielił, ciało przed Chrystusem musi być jakimś doświadczeniem.

A więc ja rozumiem, że normalnie człowiekowi, który żyje i nie ma przed oczami Boga wcielonego, może mu się pojawić takie pytanie, że super, lepszy jest duch.

To jest to ciało właśnie uczestniczące w życiu Boga.

Bo to jest prawda wiary, która nam została objawiona przez Pana Boga.

Pawła, Boga, który stanie się wszystkim we wszystkich, Chrystus, który jest pierworodnym całego stworzenia i nad całym stworzeniem obejmie panowanie.

Tak, to była jej rozmowa z siostrą, która bardzo mocno kładła akcent na sprawiedliwość Boga.

Sami w sobie możemy odnaleźć tą możliwość odrzucania Boga.

W XX wieku Hans Urs von Balthasar w taki wyraźny sposób je sformułował, że mamy prawo mieć nadzieję, że wszyscy będą zbawieni w tym sensie afirmacji Boga i odnalezienia się w Jego pełni.

Ale przecież wierzymy w Boga, który jest Panem rzeczy niemożliwych.

To w teologii nazywało się reprobacją, to znaczy ona nie może być podjęta bez Boga, bo Bóg jest ostatecznym gwarantem dobra i zła, także rozdzielenia między dobrym i złem, gwarantem sprawiedliwości.

I to jest sposób życia Boga w nas.

Tomasza Zakwinu, a on się nauczył od ojców, że wiara, nadzieja i miłość to nie są rzeczy, które nas uzdalniają do uczestnictwa w życiu Boga, tylko to jest życie Boga dane nam.

Innymi słowy, Jan mówił, że w wierze dotykasz Boga.

Nie w efekcie wiary dotykasz Boga, nie wierzysz przez 100 lat i w 101 wchodzisz do nieba i dotykasz Go i już nie musisz wierzyć.

Tu na ziemi, kiedy wierzysz, dotykasz Boga.

To pochodzi od Boga, to jest inspiracja od Ducha Świętego, to nie jest z nas.

Przede wszystkim tak chciałbym, żebyśmy o niej myśleli, że to jest to życie Pana Boga w nas, które otwiera drogi wtedy, kiedy wszystko już jest po ludzku zamknięte.

Zresztą proszę zobaczyć, że nasz świat, który chciał wyrugować Boga z siebie, musiał także zaproponować coś w miejsce nadziei.

I ona zawsze pochodzi z Pana Boga.

Ale to jest ważne właśnie, że kto ma nadzieję, która wyrasta z Boga, ten się nigdy nie da złapać na jakiś naiwny i głupi i krótkowzroczny optymizm.

Nowożytność to jest ten postęp, postęp, postęp nie z Boga tylko z nas.

Czyli na pewno nadzieja burzy w nas taką samotność i egoizm, otwierając miejsce dla drugiego i dla Boga.