Mentionsy

To jest dosyć wymagający wątek z tego powodu, że choćby teraz myśląc o muzyce Triduum Sacrum, przepiękne całe bogactwo, niewyczerpane źródło, piękne jeśli chodzi o treści muzyczne z tego czasu właśnie.

Tam jest tyle pięknych zdań Augustyny wypowiedział, też niesamowite patrząc na jego osobistą historię właśnie dalekiej drogi do Pana Boga i tej tęsknoty, niespokojnego serca Augustyna.

Tam też takie piękne zdanie pada, że jeżeli chcecie wyśpiewać chwałę Boga, sami bądźcie tym, co śpiewacie, a jesteście Jego pieśnią pochwalną, gdy wasze życie jest dobre.

Zjawiskiem, obrazem, ale jednocześnie dowodem na egzystencję absolutu Pana Boga tutaj w świecie.

Przeżycie wiary, religijne, doświadczenie Boga.

I dla mnie tutaj właśnie Platon tak jakby zdefiniował wcielenie Chrystusa w tej triadzie, bo tutaj dla nas jako osób wierzących rzeczywiście tym ideałem piękna jest właśnie wcielenie Boga.

Został tutaj wspomniany w naszej rozmowie Hans Urs von Balthasar, który przecież całe pierwsze tomy swojej wielkiej trylogii poświęcił właśnie pięknu, chwale Boga.

Piękna, które prowadzi do Boga, czy powinno prowadzić do Boga, może prowadzić do Boga.

I tutaj też myślę, że rodzi się ważne pytanie, czy piękno zawsze jest drogą do Boga.

Jej chyba najbardziej znane zdanie, częstokroć powtarzane brzmi, kto szuka prawdy szuka Boga, choćby sam o tym nie wiedział.

Czy można dokonać takiej transposycji, że kto szuka piękna szuka Boga, choćby sam o tym nie wiedział?

Czy można powiedzieć, że kto szuka piękna, szuka Boga, choćby sam o tym nie wiedział?

Ale jednak jest ten rdzeń, który no być może już trochę z góry to interpretując można by określić jako właśnie to poszukiwanie piękna i poszukiwanie Boga.

Z jednej strony czasami wręcz nawet jakiś bunt wobec Boga, który ociera się o bluźnierstwo, a jednocześnie te teksty z jego ostatniej płyty to są, mam wrażenie, jedne z najgłębszych modlitw poetyckich właśnie w muzyce współczesnej obecnych.

Ale właśnie, i tutaj w tym psalmie też jest piękne, że on po tym wszystkim, co zrobił, on się zwraca do Boga, stwórz we mnie serce czyste.

Tutaj Pan Bóg nie jest oskarżycielem i nie traktuje Boga jako sędziego sprawiedliwego, chociaż mógłby tak zrobić, a też w tej pięknej, skruszonej pozycji Dawida rzeczywiście widać tę skruchę, natomiast ma odwagę poprosić o jednak, ukierunkuj mnie na siebie, czyli na prawdę i dobro.

Ale jednak, żeby tym, którzy słuchają, tym, którzy modlą się w danym miejscu, pomóc jakoś sięgnąć, doświadczyć tego piękna, które prowadzi do Boga.

Dziękuję Ci bardzo za tę bardzo bogatą w różne wątki rozmowę.