Mentionsy

Boreasz.

Boreasz.

Stęknął Boreasz.

Boreasz podźwignął się ciężko.

I Boreasz odbił się od ziemi, zatrzepotał wielkimi skrzydłami.

Pięknie świeci, zapnął Boreasz z dachu.

Krzyknął Boreasz, nabrał tchu, aż mu zbrzękły policzki.

— Boreasz!

Oj, chrzestna, skulił się Boreasz na stołku.

— Dziękuję, chrzestna — szepnął Boreasz, stulił skrzydła i zabrał się do wieczerzy, bokiem zerkając na ustynkę.

Jazda spać, Boreasz.

Boreasz wstał od stołu, pochylił się przed kumą w pokłonie, zamachał skrzydłami, podleciał do drzwi i palnął w nie, aż się otworzyły.

Nisko nad polami leciał Boreasz, bijąc skrzydłami rzeźwe powietrze.

— Tak, do tego on zdatny, ten Boreasz, ale czasem coś mu strzeli do głowy i pokotłuje wszystko, co rozłożył równiuchno.

— krzyknął Boreasz.

Idź do Spichrza i przywołaj Boreasza na obiad.

W Spichrzu na białych workach leżał Boreasz.

Spod dłoni Boreasza połyskiwało coś niby dwie brylantowe gwiazdki.

Zamruczał sennie Boreasz.

Przy obiedzie milczała i poglądała bokiem na Boreasza.

Dzień był podobny do dnia, gdyby nie Boreasz.

Pierzynę dla chrzestnej, Pierzynę dla Justyny, wołał Boreasz, Ciskając chmury na płot.

Boreasz, to ty?

Boreasz, co ci to?

— szepnął Boreasz.

Boreasz?

— A Boreasz?