Mentionsy

Lideczka to dobrodzieju zupełnie co innego.

Lideczka miała ogromne oczy koloru ciemnego lipowego miodu i grube kasztanowe warkocze, które na słońcu błyszczały jak miedź.

Lideczka wiedziała, że tatek gniew zżera i że z tą zwichniętą nogą nic nań nie może poradzić.

I Lideczka poszła.

— Pewnie smularze poszli zdrzebnąć się gdzieś w cieniu — powiedziała sobie lideczka.

Lideczka postanowiła na mieszkańców jaskini poczekać.

Lideczka z zamkniętymi oczami czekała, kiedy to niezwykłe stworzenie na nią kłapnie.

— Nazywam się Lideczka Mioduszkówna — odparła.

Lideczka wyszła za nim.

— Dziękuję — powiedziała Lideczka.

Usiedli więc i Lideczka wszystko Belfegorowi wytłumaczyła.

Lideczka obiecała.

— złościł się Mioduszek, kiedy Lideczka zjawiła się na progu w połowie wieczerzy.

Lideczka uniosła pełny dzbanek.

Lideczka zebrała naczynia ze stołu, Mioduszek wziął dratew i podarty but Macieja i wszyscy usiedli wokół dziadunia.

— A wcale, że nie — powiedziała cicho Lideczka.

— Niektóre tak — obstawała Lideczka przy swoim.

– Ja mówię o prawdziwym smoku – zauważyła Lideczka.

Jednakże Kubusiowi wcale się jeszcze nie chciało iść do łóżka, natychmiast więc poprosił Lideczka, aby opowiedziała o tym smoku, który jest ponoć dobry i nikomu nie robi krzywdy.

Lideczka uśmiechnęła się.

Przypomniała sobie jeszcze Lideczka.