Mentionsy

— ukłoniły się Smolarka i Lideczka.

Lideczka nosiła potrawy, a myśliwi naganiacze, panowie szlachta, paziołowie, lekarz dworski i kucharz z kuchcikiem chwalili znakomitą zupę grzybową, pierogi z jagodami i z twarożkiem i placek z malinami.

Lideczka, która to wszystko słyszała, zbliżyła się do królewicza Jana i szepnęła.

Lideczka stała na progu i patrzyła w ślad za drużyną, która zniknęła pomiędzy drzewami.

Tu znalazła go Lideczka Mioduszkówna.

– odetchnęła Lideczka z ulgą.

Ale Lideczka pospiesznie zawiązała węzeł, opuściła wzrok ku ziemi i usiadła dalej.

Lideczka ujęła go za rękę i z powrotem posadziła na pięku.

Królewicz usiłował dowiedzieć się, cóż to takiego się Lideczce przypomniało, ale Lideczka wymówiła się, że musi nakarmić kozę i zamknąć kury, byle tylko nie zdradzić swojej tajemnicy.

Przypuszczał, że wszyscy są tacy piękni i dobrzy jak Lideczka.