Mentionsy

Puciek bibliotekarz zawsze był zdania, że wczesna codzienna gimnastyka znakomicie poprawia charakter.

Toteż gdy tylko nastawiony na godzinę piątą budzik zaterkotał przeraźliwie, Puciek zrywał się z łóżka i rozpoczynał poszukiwanie go.

Tym razem brzęczenie rozlegało się z wnętrza wielkiego kryształowego wazonu, więc Spuciek zanurzył tam łapkę i triumfalnie unieruchomił dzwonek.

Puciek chwycił ciężarki i zawirował z nimi.

Z piętra biblioteki, gdzie Puciek miał sypialnię, roztaczał się widok na łąki i las, na mostek oraz na większość norek położonych po obu stronach strumienia.

Puciek dziś nie miał ochoty przygotowywać sobie śniadania, porządkować zbioru czy pisać zaczętego artykułu o książkach do sztandaru amatora.

Gdyby Gluś szedł sam, Puciek nie wahałby się ani chwili i popędził na jego spotkanie z pytaniem o losy Brąby.

Puciek postanowił więc poczekać do czasu, gdy Gluś pojawi się gdzieś sam, bez tarapatów.

Zaintrygowany tym faktem, Puciek doszedł do wniosku, że ktoś ukryty za dziewanną śledzi Glusia.

Postać przemykała się jak jaszczurka od jednej rośliny do drugiej i Puciek, mimo najszczerszych chęci, nic nie widział.

Puciek nie wierzył własnym oczom.

Puciek starał się sobie jakoś wytłumaczyć ową odmianę zachowania.

— Może — zastanowił się Puciek.

Puciek śmiał się z tych plotek, ale teraz, gdy zobaczył ją w tak dziwnej sytuacji, przypomniały mu się te głupie opowieści.

– wołał Puciek.

Puciek przodem, Brąba za nim.

Puciek postanowił się nie odzywać i nie wypytywać.

Puciek, zaniepokojony milczeniem swej rozmówczyni, chciał się koniecznie dowiedzieć, jaka to wina spoczywa na tarapatach.