Mentionsy

– Brąba!

– Brąba!

Brąba bez słowa ruszyła przodem.

Brąba odwróciła się na pięcie i znikła w krzakach.

Brąba straciła równowagę psychiczną.

Z nadzieją wpatrywał się w opary nad ścieżką pomiędzy łąkami, tam gdzie powinna ukazać się powracająca brąba.

Nigdy, przenigdy nie przypuszczałby, że to brąba z taką szybkością i w pół zgiętej pozycji kluczy wokół ścieżki.

Brąba śledząca, podsłuchująca, ukrywająca się — nie, to było coś nieprawdopodobnego.

Pucik zrozumiał, że Brąba jak zwykle postąpiła słusznie.

Puciek przodem, Brąba za nim.

Trochę go zdziwiło, że Brąba chce wchodzić na górę w płaszczu i w kaloszach.

Brąba nie wyglądała na zadowoloną.

Wszak Brąba miała prawo dowiedzieć się, że Fikandar nadal nie potrafi odstąpić Malwinki na krok,

Brąba, mająca takie wątpliwości, musiało się stać coś niedobrego.

Brąba leżała na dnie dołu, przysypana darnią i piachem.

Dzięki tym dwóm zbiegom okoliczności, Brąba została uratowana od niechybnej zagłady.

Brąba padła ofiarą zbrodniczego zamachu.

Na wszystkie argumenty Brąba odpowiadała.

Jeżeli rzeczywiście było tak, jak mówiła Brąba, to on rezygnuje z wychowawczego oddziaływania.