Mentionsy

O złym wróżu Kościeju i dzielnym Fomie.

Muszę zaraz w drogę do Kościeja ruszać.

Kościeja wróża szukać.

Popłynąłbym hen za morze do zamku Kościeja wróża, miecz samosiecz bym mu porwał i rodzinny kraj od smoka uwolnił.

Potrzebny mi okręt, żebym mógł się przeprawić do zamku Kościeja w Róża.

— Chodź bliżej, niech cię zobaczę — brzmi głos Kościeja w różach.

I pozostał Foma u Kościeja w służbie, co noc snu nie znając ni spoczynku.

Dzięki ci, żeś mnie uwolnił od żelaznego łańcucha, którym zły Kościej przykuł mnie do ściany.

— Biegnij do komnaty Kościeja.

Do Kościeja pogoń za nim.

Coraz głośniej, coraz straszniej ziemia drży pod kopytami, a Kościej z brodą rozwianą wyciąga ręce do zbiegów.

Zgrzyta kościej zębami, topór pochwycił w ręce, rąbie cierniste krzaki, przebija drogę w gęstwinie i już dogania z biegów.

Ryknął Kościej z wściekłości, o igły ręce rani, musi górę okrążać, a Foma już daleko na swym rumaku pędzi i z pogoni się śmieje.

Kościej górę okrążył i znów Fomę dogania.

Nim się Foma za siebie obejrzał, rozlała się rzeka ognista jak ta ziemia szeroka i jak morze głęboka i przegrodziła Kościejowi drogę.

Kościej zaryczał wściekle, konia batogiem podciął w nurt rzeki skacze.