Mentionsy

Patrzy czater w dół, ale w ciemności nic nie widzi, tylko słyszy huk jakby stu gromów i szum stu ptaków.

Zdziwił się Czater.

Chłopcze, chłopcze, mówi czater, nie bój się, ja wrócę.

Byłby jednak dzielny czater na dno jaru skoczył, gdyby nagle nie zobaczył, że obca dziewczyna prędko wstęgę warkocze wplecioną wyciągnęła i, o dziwy, w nec jej ramion czarne skrzydła wyrastać zaczęły.

Wtem nadjeżdża czater z chłopcem.

Ludzie, ludzie, woła czater, bądźcie pozdrowieni.

Ludzie, ludzie, przyrzeknijcie, że odtąd nikogo nie oddacie czarownicy z jaru, woła czater i nad głową złotą wstęgą powiał.

Pyta czater zdumiony.

Mocują się, chwilę zmagają, ale czater silniejszy.

Już wam ona nie zagrozi, śmieje się Czater.

– pyta czater.

Jakiś starzec o lasce, który ledwie się w luk zgięty we dwoje, stanął przed czaterem i prosi.

Ujął czater starca w pół, przez płomienie przeprowadził, w bezpiecznym miejscu sadza i rzecze.

Czater dzielnie się przebija przez płomienie, dym pożaru.

Stoją ludzie ci, co uciec nie zdążyli i dziwują się i radują się i Czaterowi i za ocalenie dziękują.

Nie namyślając się wiele, wspina się czater po stopniach, coraz wyżej, coraz wyżej, aż na sam szczyt turni.

Otwiera czater śmiało po dwoje i do pałacu wchodzi.

Jednym pchnięciem ręki rozwarł czater drzewiczki w ścianie ukryte i stanął w progu jak w rety.

Odparł czater.

Czater skoczył w bok i ukrył się za filarem z kryształu.

Słucha Czater ich rozmowy.

Wszystko to słyszał czater.