Mentionsy

Były to gwiazdy, córki Księżyca.

Jestem córką Księżyca i Gwiazdy Północy.

I zaprowadził Ata, córkę księżyca, do swego domu, by ją rodzicom pokazać.

A kiedy usłyszeli, że córka księżyca na ziemię zeszła wraz z siostrami po lek dla chorej matki, to już nawet żadnego gniewu do niej nie czuli za wykopane pataty.

Córka księżyca wierną była żoną i dobrą synową.

Zrozumiał wtedy, że rzeka oddała córce księżyca jej szatki.

No cóż ci była ta żona z Księżyca, same zgryzoty dla nas takiej synowej, a dla ciebie łzy i smutek.

Lecz do Księżyca było jeszcze daleko.

Płynęli dalej przez bezkresne przestrzenie, nad ich głowami nocą błyszczała tarcza księżyca, tajemnicza, srebrzysta, coraz bliższa, coraz większa.

Stąd do Księżyca niedaleka droga.

Księżyca, jego żona.

To jest siedziba Księżyca.

Nad wieczorem zaczęły się schodzić córki księżyca.

Coś ty zrobił najlepszego mój miły, plasnęła w ręce córka Księżyca.

Pewnego dnia córka Księżyca przyszła do domu dziwnie jakaś zamyślona, smutna.

Widzisz, zakończyła córka Księżyca ze smutkiem.

Albo przy świetle Księżyca wędrował na skałę straczącą wśród pola i tam rozmawiał długo z dzikim orłem z gór.

Pewnie tam dotąd żyje i wspomina swą utraconą żonę, gwiazdę, córkę Księżyca.