Mentionsy

Maguadas żyły bowiem w odosobnieniu, otoczone powszechnym szacunkiem, zachowując dziewictwo przez całe dekady.

Przypuszcza się jednak, że podobne żeńskie konwenty mogły występować także na Teneryfie, na co wskazują toponimy związane ze słowem Maguada.

Abreu de Galindo pisał, że Ari Maguadas zamieszkiwały w świętych domach znanych jako Almogaren, których ściany codziennie spryskiwane były kozim mlekiem.

Misjonarz José de Sosa odkrył w 1678 roku manuskrypt, którego autor opisywał zwyczaje panujące wśród Maguadas z Galdaru.

Tutejszy Guanarteme otaczał opieku Maguadas z Gran Canaria, przekazując na ich potrzeby specjalne jaskinie o ścianach zdobionych barwnymi wzorami, być może przypominającymi te, które do dzisiaj możemy oglądać w Cueva Pintada.

Maguadas spędzały w takich konwentach od 25 do 30 lat, po czym mogły opuścić zgromadzenie i wyjść za mąż.

Guanarteme zwyczajowo miał błogosławić takie małżeństwo, spędzając noc przed weselem z byłą Maguada.

Na Gran Canarii Maguadas miały podobno dwie rezydencje, jedną w okolicy Agaete, a drugą niedaleko Telde.

Maguada zżyły zdanin w formie dziesięcin, w których w skład wchodziły owoce, warzywa, zwierzęta i ich skóry.

Poza Ari Maguadas, na archipelagu byli też wspomniani wcześniej kapłani o uprawnieniach sędziowskich, Fajkan oraz znacznie rzadziej wieszczki i prorocy.