Mentionsy

Leja w tym fragmencie zwraca uwagę na coś bardzo istotnego w dorobku Kempińskiego.

Przynajmniej dla mnie to jest jakaś najbardziej krzepiąca myśl, którą Kempiński podaje.

Bardzo trudno byłoby powiedzieć, że Kempiński był w tym sensie dzieckiem swojej epoki, czy popełniał te błędy, które z perspektywy obecnej psychiatrii uważa się, że są błędami w rozpoznawaniu różnego rodzaju mechanizmów psychopatologicznych.

Czy jakoś dzięki lekturze Kempińskiego możemy sobie lepiej, łatwiej oswoić tą niełatwą teraźniejszość?

tymi diagnozami społecznymi Kempińskiego, bo właśnie to, co on robił, dzisiaj już wielu humanistów używa tych narzędzi, ale on był rzeczywiście jednym z pierwszych, który używał kategorii psychiatrycznych, diagnoz psychopatologicznych do opisania społeczeństwa, do krytyki społeczeństwa, do właśnie takiego krytycznego namysłu nad tym, co aktualnie się dzieje.

Natomiast tak dodam, bo bardzo tak mówię dużymi słowami o Kempińskim, a wydaje mi się też istotne to, że właściwie on pomimo wielu wzmianek w literaturze fachowej zagranicznej, Antoni Kempiński właściwie nie jest, nie mówię, że zupełnie nie jest, ale jak na tą siłę rażenia w Polsce, no nie jest autorem tłumaczonym przede wszystkim na język angielski, który byłby tutaj bardzo, myślę, ważny dla rozpowszechnienia

sięganie do źródeł, tylko do jakichś nazw, jak na przykład metabolizm informacyjny, teoria metabolizmu biologiczno-informacyjnego, Kempińskiego i inne jego odkrycia, gdzie jest stawiany właśnie jako pionier, prekursor, natomiast przez właśnie fachowców ta myśl nie jest rozwijana przez ten brak tłumaczeń.

między innymi właśnie w tekstach Kempińskiego, ale również zauważane, powtarzane przez wielu działających bardzo silnie w tym obszarze i działające w tym obszarze specjalistki i specjalistów.

No ale właśnie, jeżeli mamy mówić tutaj o przyszłości, no to czuję się bezsilna, bo jest, Pani zauważyła, no jest coraz gorzej, aż nie chciałabym na pewno kończyć z takim akcentem, a chciałabym pozostać przy tym, co jest tak istotne, co Pani również przytoczyła tutaj, cytując Kempińskie,

Tak, myślę, że byłoby to jakimś wypaczeniem rozmawiać o Kempińskim w jakimś takim wyłącznie pesymistycznym kontekście, bo Kempiński bardzo dużo pisał właśnie o nadziei, więc o tę nadzieję chciałam też zapytać.