Mentionsy

To jest ADHD, to jest spektrum autyzmu, zespół Tourette'a, choroba dwubiegunowa, dyslekcja, dysgrafia, zaburzenia dysocjacyjne i wiele innych.

Profesor Devon McEachron powiedział, że różnice neurologiczne, takie jak właśnie autyzm czy ADHD są uważane za dysfunkcję, zaburzenia i niepełnosprawności w medycznym modelu zdrowia psychicznego.

Zarówno ty, jak i mój przyjaciel, bo jak przygotowywałam się do tego podcastu, to doszło do mnie w ogóle, czym jest ADHD.

I tak pomyślałam sobie, na co w takim razie powinniśmy zwrócić uwagę, jakie pytania sobie zadać, żeby odpowiedzieć na pytanie, czy faktycznie my również nie jesteśmy neuroatypowi, czy na przykład nie mamy ADHD.

Czy to może nie jest jednak ADHD?

Bo i autyzm i ADHD to są pakiety, które chodzą po rodzinie, więc to też jest taki dosyć popularny scenariusz.

Po to właśnie jakiego rodzaju kłopoty nam po prostu sprawia życie i ona w przypadku ADHD-owców bardzo często to jest trudność ze skupieniem, trudność z koncentracją, z utrzymaniem koncentracji.

Takim też bardzo typowym dla osób z ADHD scenariuszem, o którym słyszę, jeżeli mają pracę, w której się nie spełniają,

Więc zaczynam się spinać mocno, a u ADHD-owców takim też jednym z komponentów, który bardzo często występuje, jest syndrom odrzucenia chyba po polsku, tak będziemy to tłumaczyć, gdzie to jest irracjonalne, natomiast on występuje i to jest tak, że jakby budujesz sobie w głowie obraz swój,

I tu wchodzi kolejna rzecz, którą też ADHD-owcy często mają, czyli...

Mówi się, że osoby z ADHD jak już znajdą tą swoją zajawkę, to już po prostu wchodzą w temat, po prostu do dna, potrafią dłubać, potrafią naprawdę 16 godzin po prostu bez przerwy, w ogóle bez zadbania o to, żeby napić się łyk wody, dłubać w temacie, bo ten temat ich po prostu fascynuje.

I czytałam o tym, że być może nawet Einstein miał ADHD, w związku z tym... Są takie głosy.

I to właśnie ja słyszałam wielokrotnie, nie mając wtedy w ogóle pojęcia takiego dobrego o tym, czym jest ADHD, bo ja też myślałam, że to jest ten mały chłopiec, który siedzi i kopie ławkę przed sobą, a tak przecież nie jest.

Tak samo myślałam o ADHD właśnie chłopiec, który kopie ławkę i tak pomyślałam sobie, że warto mówić właśnie o tym głośno w kontekście tego, żebyśmy zrozumieli, czym są te neuroatypowości, co one oznaczają dla ludzi, którzy się z tym w jakiś sposób borykają, bo im więcej wiemy, tym mniej szufladkujemy, zgodzisz się z tym?

Może jacyś sprytni startupowcy będą nas słuchali i podejmą temat, gdzie można by było właśnie empirycznie dotknąć wręcz różnego rodzaju, a tutaj pewnie też nie już od razu właśnie to jest ADHD-owy mózg, który od razu myśli sobie, ojejku, dobra, to nie tylko dyslekcja, dysgrafia, ale też

I jak osoby, które pierwszy raz słyszą o tej części mojego ADHD, myślą sobie, ej, ale fajnie w ogóle, no jakby słyszysz kolory, albo właśnie, nie wiem, no widzisz dźwięki, no to jest niesamowite, fantastyczne.

A ona sama okazało się dość późno, że ma ADHD.

Więc przy neuroatypowości i ADHD to było takie bardzo naturalne dla mnie, żeby też o tym powiedzieć.

A tutaj właśnie ten ADHD-owiec, on może być taki wesoły i w ogóle, a ten autystyczny to w ogóle, nie wiem, no właśnie będzie miał ten syndrom Savanta i w zasadzie to może nie będzie kumał w relacje, no ale będzie właśnie geniuszem w jakimś zakresie.

Wydaje mi się, nie wiem czy to mogę ruchem nazwać, jak porównam ten swój depresyjny coming out i teraz ten ADHDowy coming out, to osoby, które pisały do mnie, czy to właśnie tak było, że osoby, które mówiły mi o tym, że ja też choruję na depresję, albo ktoś z moich bliskich ją ma, albo myślę, że ja mogę ją mieć, to były wiadomości najczęściej, w najróżniejszy sposób przekazywane, ale to było tak dyskretnie, to nie było na otwarto.

Odwrotnie i tego każdemu życzę, że to nie jest dla nas żaden kłopot, że na przykład, nie wiem, jesteś osobą autystyczną albo żyjesz za DHD i nasze dostosowania są takie, takie, takie i takie, niż no gdzieś tam...