Mentionsy

Jakby najbardziej bałam się SM, tak?

I oczywiście neurolog mi mówił, że są różne postacie SM, że są takie łagodne, są nowoczesne leki, że z SM da się żyć, że pacjenci nie wszyscy jeżdżą na wózkach inwalidzkich z SM, tak?

No, dla mnie te pół roku było straszne, bo ja, wiecie, każdego dnia się zastanawiałam, co to jest, czy ja mam SM.

Odstawiłam pieczywo, całkowicie węglowodany, bo myślałam, że to będzie SM, więc już zaczęłam się suplementować i jeść, pamiętam, codziennie awokado, żeby gdzieś tam odżywiać ten mózg, tak?

Już szłam w kierunku tego, że gdzieś tam to jest SM i pamiętam pierwszą rzeczą, którą zrobiłam, jak się okazało, że to jednak nie jest SM, to sobie zrobiłam białą bułkę w jajku na patelni i ją zjadłam.

Tak często pamiętam ten smak z dzieciństwa i sobie zrobiłam taką bułkę na cześć tego, że po prostu to nie jest jednak SM.

Ja pamiętam, że po udarze nie byłam w pracy trzy dni i ja odwoływałam wizyty i wysyłałam SMS-y pacjentom, że mnie nie będzie, muszę odwołać te wizyty.

I dostawałam czasami takie smsy, słuchajcie, jak to pani nie będzie, to na kiedy ja mam przełożyć tą wizytę, teraz nie będę mieć terminu, ja nie schudnę, jak pani może tą wizytę odwoływać, przecież byliśmy umówieni.

To ja poszłam do pracy i tak sobie powiedziałam, że pracuję od ósmej do dwunastej, więc to jest tylko cztery godziny, więc jak nie pójdę w sobotę do pracy, to już nie pójdę wcale.

Pomiędzy ósmym a dziesiątym pacjentem oddziału udarowego to pacjent poniżej 45 roku życia.