Mentionsy

On się nazywał Arthur Rimbaud, a ten drugi nazywał się Paul Verlaine.

A Paul Verlaine często powtarzał, nigdy nie należy oceniać człowieka według jego znajomych i przyjaciół.

Verlaine pisał... Bo w ciebie o poezjo zawsześmy patrzyli, jako gwiazdę jedyną na niebios sklepieniu, za przewodniczkę mając ciebie każdej chwili, matko, i nie chcąc zbytnio dowierzać natchnieniu.

Zacznijmy od Verlaine'a, bo był o 10 lat starszy od Rimbauda i w zupełnie innych warunkach urodzony i wychowany.

Albowiem Rimbaud zna już nazwisko Paula Verlaine'a, bo interesuje się życiem literackim Paryża.

Verlaine czyta i jest oniemiały z zachwytu i zdumienia, że tak można pisać, że tak można czuć, że tak można widzieć świat.

W związku z czym Paul Verlaine zaprasza, chce poznać osobiście Artura Rimbaud, zaprasza go do mieszkania, które dzieli zresztą z małżonką Matyldą, oczekującą potomka.

Małżeństwo państwa Verlaine jest właściwie dobrane, jest właściwie prowadzone.

Tylko, że Verlaine w tym małżeństwie nie czuje żadnych podmiot literackich, żadnych chwil natchnień, porywów, a wystarczył jeden list od Rimbauda, żeby Verlaine ożył i postanowił natychmiast skontaktować się z kimś, kto tak pisze, tak czuje.

Kiedy żona robi coraz większe awantury, coraz bardziej jest dotknięta, obrażona, tym bardziej, że spodziewa się dziecka, to dwaj zakochani opuszczają mieszkanie państwa Verlaine.

Verlaine znów go prosi pięknymi listami, zachęca, że będzie inaczej, będzie inaczej, znowu się spotkamy, znowu żyje nasza cudowna tożsamość poetów, dwóch poetów szczęśliwych na tym smutnym padole.

Po kolejnej kłótni Verlaine postrzelił Rimbauda i został aresztowany.

Verlaine został skazany na dwa lata więzienia.

Verlaine kupuje rewolwer.

Nie wytrzymuje tego, strzela w Rimbauda i rani go tylko w nadgarstek, ale przerażony Rimbaud zgłasza to policjantowi, ten natychmiast nadaje sprawie tryb prokuratorski i Verlaine idzie do więzienia za próbę zabójstwa swojego partnera.

Próbuje go tłumaczyć, próbuje jakoś tam działać, ale sąd jest nieugięty, broń to broń, strzelanie do ludzi nie jest jednak sposobem na rozwiązywanie awantur miłosnych i osadza w więzieniu Verlaine'a decyzją ostateczną.

Więc Verlaine spędza te dwa lata rozmyślając o ukochanym Rimbaudzie, pisząc

Żona już za czasów trwania romansu obu mężczyzn czuje, że to małżeństwo nie ma sensu, że Verlaine w ogóle nie jest prawdziwym ojcem dla tego synka, ponieważ się nim nie interesuje.

No i najpierw kłasza wniosek o separację, a kiedy następuje prawo rozwodowe, to korzysta z niego skwapliwie, by całkowicie rozwiązać swój związek z Verlaine'em.

Po jego śmierci Verlaine zupełnie zapada na zdrowiu.

On nie zabiega o to, żeby być kochany, tak jak go kochał Verlaine.

Cały czas żył poezją i dalszym rozwojem literackim, a Verlaine oczekiwał niemożliwego.

Verlaine był chłopcem nocy, zmroku, wieczoru, tęsknoty, nostalgii, a Rimbaud był żywiołem, był huraganem, był mistykiem, który rozmawia z gwiazdami, rozmawia z Bogiem, przechodzi najrozmaitsze metamorfozy, byle tylko sięgnąć po nieznane.