Mentionsy

On się nazywał Arthur Rimbaud, a ten drugi nazywał się Paul Verlaine.

Jedyną myślą nie do zniesienia jest to, że znieść można wszystko, mawiał Arthur Rimbaud.

Tak o jego poezji mówił Arthur Rimbaud w filmie Całkowite zaćmienie Agnieszki Holland.

A oto wiersz Rimbauda samogłoski.

Zacznijmy od Verlaine'a, bo był o 10 lat starszy od Rimbauda i w zupełnie innych warunkach urodzony i wychowany.

A po przeciwnej stronie mamy Artura Rimbaud, który jest całkowicie inny.

Artur Rimbaud kocha rozgłos, kocha skandal, ordynarny, klnie, bluźni, jest nieobyczajny, jest źle wychowany.

Spotykają się dzięki listowi, do którego Arthur Rimbaud dołącza serię swoich wierszy.

Albowiem Rimbaud zna już nazwisko Paula Verlaine'a, bo interesuje się życiem literackim Paryża.

W związku z czym Paul Verlaine zaprasza, chce poznać osobiście Artura Rimbaud, zaprasza go do mieszkania, które dzieli zresztą z małżonką Matyldą, oczekującą potomka.

Tylko, że Verlaine w tym małżeństwie nie czuje żadnych podmiot literackich, żadnych chwil natchnień, porywów, a wystarczył jeden list od Rimbauda, żeby Verlaine ożył i postanowił natychmiast skontaktować się z kimś, kto tak pisze, tak czuje.

No i stało się, Rimbaud przyjechał, zamieszkał.

Rimbaud szybciej to widzi, więc szybciej wyjeżdża, wraca do domu, ale potem kiedy

Przyjeżdża, ale nie są szczęśliwi, nie umieją, powracają różnice, wracają inne koncepcje życia, świata, no i ta zależność finansowa, która ciąży Rimbaudowi.

Po kolejnej kłótni Verlaine postrzelił Rimbauda i został aresztowany.

On po prostu nie wytrzymuje napięcia, jakie wywołuje w nim Rimbaud.

Nie wytrzymuje tego, strzela w Rimbauda i rani go tylko w nadgarstek, ale przerażony Rimbaud zgłasza to policjantowi, ten natychmiast nadaje sprawie tryb prokuratorski i Verlaine idzie do więzienia za próbę zabójstwa swojego partnera.

Dostaje dwa lata, ponieważ Rimbaud prosi, że to nie, że to nie tak było.

Więc Verlaine spędza te dwa lata rozmyślając o ukochanym Rimbaudzie, pisząc

A jak wyglądało życie Artura Rimbauda po rozstaniu z kochankiem?

Rimbaud ma pewne wyrzuty sumienia, więc jak mówię, pisze nawet jakieś takie sprostowanie do sądu, ale widząc, że to nic nie znaczy i odczuwając ulgę, to trzeba podkreślić, no to odczuwa ulgę, że się wreszcie kończy jego rozdział poświęcony Verlainowi, decyduje się rozpocząć życie na nowo.

Tak Artur Rimbaud w iluminacjach, w tej liryce o tchłani, pisał o ich związku.

Oczekiwał, że dzięki towarzystwu Rimbauda, dzięki jego wpływowi, dzięki rozmowom, dzięki temu, że widział jak Rimbaud tworzy, jak pisze, że on też stanie się wolny, złocisty, perłowy.

Verlaine był chłopcem nocy, zmroku, wieczoru, tęsknoty, nostalgii, a Rimbaud był żywiołem, był huraganem, był mistykiem, który rozmawia z gwiazdami, rozmawia z Bogiem, przechodzi najrozmaitsze metamorfozy, byle tylko sięgnąć po nieznane.

Arthur Rimbaud wrócił do Francji, ponieważ zachorował na nowotwór kolana.