Mentionsy

My dopiero dziś, po całym XX wieku, po tym jak inaczej dzisiaj widzimy nasze własne ciało, związki między ludźmi, naszą podświadomość, która przecież przez surrealistów tak naprawdę była dopiero odkrywana, dopiero widzimy ile prawdy w tych pracach Hansa Bellmera jest.

To wszystko miało oczywiście również wpływ na rozwój Hansa Bellmera.

I do której to dzielnicy gdzieś na przełomie 30-31 roku sprowadziła się również rodzina Hansa Bellmera.

Siostra matki razem ze swoją córką, młodszą o ponad 10 lat od Hansa Bellmera, Ursulą.

Zdjęcia zostały wydane własnym sumptem przez Hansa Bellmera w takiej maleńkiej, niezwykle drobiazgowo zaprojektowanej dzięki wcześniejszym doświadczeniom książeczce.

Ta książeczka z tymi zdjęciami została wysłana do surrealistów, jako że Ursula, właśnie ta kuzynka fascynująca Hansa Bellmera, jechała do Paryża i Hans Bellmer dał jej tą książeczkę i powiedział, pokaż ją Andre Bretonowi.

Kiedy surrealiści zobaczyli tą książeczkę ze zdjęciami, zachwycili się nimi, zachwycili się lalką, zachwycili się wyobraźnią Hansa Bellmera i od tego czasu rozpoczęła się współpraca Hansa Bellmera z surrealistami.

Na przykład surrealiści w 1938 roku zrobili taką wystawę, na którą zaprosili również Hansa Bellmera w Paryżu i niemal każdy z nich przygotował tam wtedy swojego manekina, swoją lalkę.

Są tacy, którzy odsądzają samego Hansa Bellmera od czci i wiary.

To są nasze własne konstrukty psychiczne na widok tych dzieł sztuki, którymi były właśnie fotografowane przez Hansa Bellmera lalki, czy później robione przez niego grafiki.

Ale ona właśnie została drugą żoną Hansa Bellmera.

Jakoś ambicjonalnie bardzo do tego związku podeszła i oskarżała Hansa Bellmera o wszystko co najgorsze.

Zachował się taki list z 1947 roku Hansa Bellmera do Andre Bretona, kiedy to przygotowywali jakąś wspólną wystawę surrealistów.

To jest cały zakres zainteresowań Hansa Bellmera cielesnością, erotyką i kontaktami męsko-damskimi.

A jedna z kompozycji Hansa Bellmera, właśnie z tej pierwszej lalki, jedno ze zdjęć, pokazuje właśnie taką kobietę o delikatnych rysach,

I kiedy po kolejnej hospitalizacji Unika Zurn wróciła do ich wspólnego mieszkania, zresztą to było mieszkanie, to był pokoik, niewielki pokoik, w którym żyli razem z dziełami Hansa Bellmera, dziełami Uniki Zurn,