Mentionsy

Cześć Aniu, cześć Cezary.

No to cześć dziewczyny, cześć Aniu, cześć Kasiu.

Bo jak myślę o dbaniu o swoje potrzeby, czym to jest dla mnie tak na teraz,

Dokładnie o tym właśnie, jak mówiłaś jeszcze o treaniu, jak zaczęłaś teraz tykać o to pociągnąć, to właśnie o to chodzi,

Tak dosłownie to tak poczułam, że to zabiera mnie i to, co ze mnie zostaje, jak ja cały czas jestem w tym dawaniu się, w takim samopoświęcaniu się, w zasadzie w składaniu siebie w ofierze na jakimś ołtarzu, właśnie na ołtarzu czego, nie?

Ostatecznie to co dowiedziałaś Cezary o tej potrzebie bezpieczeństwa, to też Aniu, że to jest nasza baza i że do tego bezpieczeństwa bardzo różnie dążymy.

Ale jeszcze też, no właśnie, bo to tak jak powiedziałaś o tym takim poświęcaniu się i składaniu na ołtarzu, bo wiesz, ja wychodzę z założenia, że każdy jakiś ma swój cel, tylko tak jak mówię, może mniej lub bardziej uświadomiony.

I wiesz, takie wzmacnianie przez zaprzeczanie, ciągle jesteś niewystarczający i to było na głowie postawione, a tu tak jak właśnie mówisz Aniu, my to stawiamy na nogi, nie tu.

Ale wiesz Aniu, bo mi się teraz akurat przypomniało, jak lata temu właśnie klientka-pacjentka opowiadała o swoich doświadczeniach,

Właśnie to dbam o siebie w bardzo różny sposób, bo nawet myślę sobie o takim dbaniu o siebie na poziomie fizycznym.

To jest w ogóle dla mnie kluczowe jakoś, co teraz mówisz o tej wygodzie, że to jest ten przekręt, o którym też powiedziałaś, Cezary, że dla mnie to jest niewygodne, więc sprzedaję ci moją niewygodę w opakowaniu krzywdzenia mnie, no a ty nie chcesz mnie krzywdzić, bo nie masz w sobie sadystycznych zapętów.

To z kolei mówisz Aniu o tym schodzeniu z tego poczucia winy.

Nie wierzcie w bajki o zaufaniu.

To jest genialne teraz, co mówisz, bo to jest o wypuszczaniu, o wyjęciu na zewnątrz, bo moje myśli przepisane dają tylko taką namiastkę tego, że mogę to przeczytać, mogę to poprawić, ale to podlega jakiejś wsi swojej kontroli, a i tak nie mam wpływu na to, jak ktoś to przeczyta, jaką barwę temu nada, jaką interpretację.

I to nie jest o ocenie, jak możesz to robić, tylko to jest o takim sczytywaniu siebie wzajemnie, że widzę to i to, bo mogę to zobaczyć, bo nie jest to ekran, tylko to jest żywy człowiek.