Mentionsy

Cześć Aniu, cześć Cezary, dobrze Was widzieć na kolejnym naszym nagraniu.

No, cześć dziewczyny, cześć Aniu, cześć Kasiu.

Chciałabym z Wami porozmawiać dalej o temacie, który nieco zahaczaliśmy w ubiegłym nagraniu, ale jest ważny, dlatego chciałabym go wyłuskać, dotyczący bycia wystarczającym.

No ale mierzymy się z tym nie tylko w gabinecie, no ale w ogóle myślę, że tak jak ty powiedziałaś Aniu, ten świat trochę taki jest bardzo wymagający i...

I wtedy zaczyna się, zbliżamy się do tego co ty Aniu wniosłaś, że jeżeli ja widzę, że moje granice już są totalnie nieakceptowane, przekraczane, naruszane, to też jest taka ta decyzja.

Okej Aniu, bo jak pokazujesz, że to jest tylko ta sprawa, w której się możemy nie zgadzać, no to możemy sobie ciągle to ważyć.

Ja tak jakby nawiązując do tego marynarza, to bym tak sprowadził na nasze podwórko, bo mówisz Kasiu o takim czytaniu, o takim, że ja dokonuję takiego świadomego wyboru na całe życie.

Ale on jest gdzieś pośrodku i są ograniczenia, nie, bo sobie myślę, że w takiej, mówię o urealnianiu się, bo bycie doskonałym, co już tutaj wielokrotnie omawialiśmy, jest iluzją, czy dążenie do bycia doskonałym, nie w takim sensie, o którym ty mówisz, Cezary, dążenia do pełni, rozwoju, takiej pełnej integracji jako istot, tylko dążenie do doskonałości właśnie, żeby mieć uznanie, zasługi, miłość w konsekwencji.

Jak pomyślałam też o zatrzymaniu walki z walką.

Ale z drugiej strony jestem bardzo przy tym, że jeżeli zakładać istotę psychoterapii, że ludzie przychodzą w jakimś kryzysie, coś im się stało, czegoś już mają dosyć, z czymś sobie już nie radzą, są w jakimś pogrążaniu, w jakimś swoim silnym, objawowym stanie, to trochę potrzebują, żeby ten terapeuta, który przyjmuje, mocno stał na swoich nogach, tak?

A nie być ciągle w takim spłyconym albo nawet czasami zatrzymanym oddechu, bo jestem w jakimś tam spięciu i działaniu.

Okazuje się, że można się zatrzymać i zatrzymać, ale że w tym zatrzymaniu, czy nawet zwolnieniu takim bardziej, które nas rozwija, jest ciekawość, że nie ma lęku, albo jest on mniejszy, ale jest ciekawość związana z odwagą, że właśnie ja mówię, że wiesz co, ja nie mogę milczeć, musimy gadać.