Mentionsy

Witam Was serdecznie Aniu i Cezary.

Cieszę się, że spotykamy się na kolejnym nagraniu kontynuując wątek zimowania, gdyż zima co prawda trochę w odwrocie, ale nadal trwa.

Witaj Kasiu, witaj Aniu.

Tak jak mówisz Aniu, to co zewnętrznie się dzieje, żeby się wyrobić, studia, praca i jeszcze wspieranie swoich rodziców.

I to jest bardzo ważny wątek, żeby go poruszyć też, że nie żyjemy w oderwaniu od tego świata, w którym jesteśmy.

Wylądować w takim pytaniu w ogóle, gdzie jest jakaś granica, gdzie jest podział pomiędzy pracą a rodziną, gdzie jest podział pomiędzy obowiązkami a przyjemnością, gdzie jest podział pomiędzy ja a ty.

I że to jest dla mnie też taki ważny element, żeby się nie rozlać w tym rozmrażaniu.

Nie, bo to rozlanie w takim znaczeniu, że jeżeli jestem górą lodu i się zaczynam rozmrażać i nie mam tych granic, no to się rozleje właśnie i rozleje się często tak, że będę w bezradności, bezsilności albo w ogóle w takiej niemożności funkcjonowania, takiej rezygnacji albo zlaniu się z kimś innym, tak jak woda wsiąka w ziemię.

Ale jeżeli ja mam te granice, którymi mogą być właśnie narzędzia albo to określenie tego, w jaki sposób ja mogę łapać ten kontakt ze sobą, że to jest dla mnie niezbędne do tego, żeby w ogóle móc mówić o rozmrażaniu.

Zwykle do tych naszych klientów, pacjentów i do ich doświadczeń w wzrastaniu w tych domach.

To co mówiłaś Aniu jeszcze wcześniej o tym, że z zewnątrz tyle rzeczy nas atakuje.

A to co powiedziałaś Aniu, że właśnie nasi klienci i pacjenci wzrastają w potrzebie poczucia bezpieczeństwa, a bezpieczeństwo daje im ta kontrola.

I tak samo jako, nie wiem, przy takim planowaniu różnych takich aktywności, czy ja mogę tak sobie zaplanować, że jeżeli mam ochotę i chęć na tą aktywność, to ją

Bo zostałam z takim obrazem, jak mówiłaś Ania o tym rozdzielaniu, to pojawiła mi się taka metafora kry na wodzie, że ona jest wtedy taka rozdzielona i to są zupełnie oddzielne części po prostu, które nie są w żaden sposób połączone i dopiero jak się zacznie rozmrażać, to stają się jednością, która jest wodą.

Łączeniu, ale właśnie też w takim rozmrażaniu, ale rozmrażaniu właśnie nie w pustce, nie w takiej przestrzeni, która jest nieograniczona w żaden sposób.

Jak powiedziałaś Aniu o tym drogowskazie, to no właśnie, to bardzo dla mnie jest ważne i cenne, bo też tak myślę, że takim drogowskazem mogę mieć przede wszystkim mój kontakt z uczuciami, z emocjami.

Też Aniu, o tych pytaniach właśnie z takiego metapoziomu trochę, to co tutaj jest w ogóle, co jest, czego nie ma i dla mnie też takim ważnym kanałem komunikacji ze sobą w kontekście tego rozpoznania, czy jestem zamrożona, czy nie, jest to, czy ja w ogóle wiem, co się dzieje w moim ciele.