Mentionsy

Cześć Aniu, cześć Cezary.

Cześć Aniu, cześć Kasiu.

I trochę się musimy poszarpać, bo jak dopiero w tym poszarpaniu, takim cudzysłowiem, mówię cudzysłowie, dopiero poodkrywa nam, ale o co się właściwie złościmy, to dopiero wtedy może się okazać, że właściwie to nie mamy się o co złościć, bo być może tego samego potrzebujemy, ale najpierw musi być.

matka tego dziecka, które ja w tym swoim odreagowaniu walnęłam tam jakoś dostatecznie mocno.

Już nawet nie powiem, że tylko w wyrażaniu złości, ale w przechodzeniu właśnie w tą agresję, no bo ja muszę wygrać za wszelką cenę.

Tak, jestem trochę przy tym atakowaniu, przy tej obronie.

To na pewno, ale to co teraz mi przyszło do głowy, to jest ciekawe, że na tym zatrzymaniu tej złości, ten lęk, być może jest przede wszystkim lękiem przed własnym wybuchem, a nie przed tym, że ktoś mi zrobi.

I na jakimś poziomie walczymy o przeżycie, to tak w dużym zdaniu.

Ta odpowiedzialność to jest taka abstrakcja w dorastaniu, w rodzinie, w której przede wszystkim była przerzucona odpowiedzialność, bo wiele rzeczy może było jakieś tam, ale odpowiedzialność była na pewno jakby w 100% oddelegowana na innych, nie?

Połączone z oddechem, że oddychamy tylko tutaj i tak myślę też o uwalnianiu głosu, że może niekoniecznie muszę wykrzyczeć ci w twarz jaki jesteś, ale może mogę po prostu krzyknąć, co jest bardzo trudne sobie myślę, że tak w ogóle, żeby to zrobić, ale jakie to jest potrzebne też, że na tym poziomie to też jest forma ekspresji.