Mentionsy

Myślę, że dla mnie takim trochę, ostatnio sobie uświadomiłem, że przez wiele lat byłem takim trochę starszym bratem w tej przypowieści o synu marnotrawnym, który zawsze był przy ojcu i ja zawsze byłem przy kościele.

Ale moje patrzenie było trochę takie, że patrzyłem na innych, którzy przychodzą do kościoła i sobie myślę, oni nie powinni być w kościele.

Dla nas to jest w ogóle super, że ludzie odkrywają w sobie ten potencjał, idą za tymi pragnieniami, bo nie wiem, mam wrażenie, że my często w kościele tak trochę wstrzymujemy się przed jakimiś marzeniami, albo że ja mam jakieś takie...

którym jest piękno, że my często zapominamy, że to jest dobra prawda i piękno, że te transcendentalia muszą iść na równi, a w Kościele gdzieś on przynajmniej tak zauważa, że przez wieki to piękno gdzieś trochę by było na boku, że była to dobra prawda, teologia moralna się tak naprawdę w dużej mierze liczyła, co można, co nie można i to się tak ludziom trochę

I dla nas to jest turbo fajne świadectwo, że robimy coś chrześcijańskiego, robimy coś, co uwielbia Pana Boga, ale też wzbudza ten zachwyt u ludzi, którzy gdzieś nie są w Kościele i że wyznaczamy pewne już...

Ja myślę, że jest to spowodowane tym, że przez wiele lat w kościele było coś takiego, że ksiądz nam mówił, w którym kierunku mamy iść i co mamy robić.

Spotykamy się na ulicy Senatorskiej 31 w kościele św.

Bo Marcin w tym kościele co dwa miesiące przez kilka lat miał regularnie takie posługi z mylitwą o uzdrowienie, gdzie przychodziło bardzo dużo ludzi.