Mentionsy

To jest ostatnia poważna kompozycja napisana przez Fittelberga, wydana w 1914 roku i właściwie od tego momentu Fittelberg już większych kompozycji nie pisał.

Przy pierwszym słuchaniu można nawet pomyśleć, że jest dosyć nudne, ale to jest rzeczywiście taka jakby wielka fala wzbierająca stopniowo, zyskująca na sile i potem następuje część środkowa, która jest chyba związana z właściwym tytułem, bo mamy chyba jakąś ilustrację, domyślamy się tylko, bo nie ma tutaj żadnego programu podanego przez Fittelberga, ilustrację jakichś morskich żyjątek.

I te fale rachmaninowowskie mogą nasuwać pewne skojarzenia z tą wielką falą Fittelberga, z tych części skrajnych tego morza.

Do nas, do Polski Mare Tenebrarum przeniósł Stanisław Przybyszewski, ale jednocześnie także Tadeusz Miciński, który był ważnym poetą dla Fittelberga, bo on pisał pieśni do słów Micińskiego.

I niewykluczone, że to jest moje takie domniemanie, trudno to udowodnić, że ten obraz w formie Uwertury Fittelberga jest w jakiś sposób zainspirowany przez rozdział Mare Tenebrarum z wielkiej, fascynującej powieści Micińskiego Nietota.

I niewykluczone, że to Mare Tenebrarum, ten rozdział niezwykle meandryczny, w jakiś sposób wpływał jednak na wyobraźnię Fittelberga, bo i on, i Szymanowski w nietocie się zaczytywali.

I Państwu być może słuchając w głębi Morza Fittelberga warto sobie o tej powieści przypomnieć, a może ktoś z Państwa wpadnie na wreszcie jakieś takie tropy interpretacyjne, które pozwolą udowodnić tę hipotezę, że może istnieć jakiś związek genetyczny obu tych dzieł.