Mentionsy

Krzyś akurat przyszedł do szkoły jako nowy uczeń, bo jest ode mnie rok młodszy.

Krzyś miał taki plan, że będzie się rozwijał, więc te ambitne plany, że tutaj rozwój pianistyczny, nowa szkoła, nowe możliwości.

Tak jak Krzyś powiedział, tu nie ma nic łatwego.

Ale potem kończyło się tak, że Krzyś wychodził na pociąg na 9.21 i wracał pociągiem o 19.20.

No nie, Krzyś dopóki mieszkał ze swoimi rodzicami, no to miał właśnie pianino i jakimś cudem udało się kupić fortepian z bardzo wielkich oszczędności, które

Zbieraliśmy przez kilka lat i ze wszystkich nagród z poprzednich konkursów, ze wszystkich możliwych koncertów, ze stypendium, to ile wydaliśmy na to, żeby Krzyś w ostatnim roku przed konkursem mógł w ogóle myśleć o tym, żeby mieć własny instrument.

Ludzie byli zachwyceni, że Krzyś wyszedł z taką lekkością i że się uśmiechał i to jest najważniejsze, bo można wygrać konkurs i można nic z tego nie mieć, bo najważniejsze jest to, czy są ludzie, którzy chcą nas słuchać i czy są ludzie, którzy będą chcieli przyjść na nasz koncert.

Krzyś i w ogóle też my jako małżeństwo jesteśmy wygranymi.

Pilnowałam też, żeby nikt Krzyśkowi nie właził do garderoby.