Mentionsy

I dzieliła okres międzywojenny i okres wojenny, bo przecież całą wojnę Aleksandra Wachniewska spędziła w Zwierzyńcu, także i Jan Zamoyski z rodziną mieszkał w niedalekim Ruzinie od Zwierzyńca, stąd ich kontakty, stąd ich jakby odpowiedzialność za ten skrawek ziemi polskiej była tak jednoznaczna.

Ciągnęła się w rozumieniu negatywnym, w ocenie funkcjonowania tutaj i została tylko sama Aleksandra Wachniewska.

23 maja 1956 roku w liście do ostatniego ordynata Jana Hrabiego Zamojskiego Aleksandra Wachniewska napisze.

Tutaj urodziła się właśnie pani Wachniewska, w tym domu na Floriance.

Wachniewska zaczęła malować szpachlą, to narzędzie w pewien sposób wymusiło tę syntezę, a więc szeroka plama, pozbycie się wszelkich szczegółów, drobiazgów spowodowało, że jakby widzimy drzewa i przyrodę w takiej esencji, jej takiej

I tu jasno trzeba powiedzieć, że Aleksandra Wachniewska, niezależnie od naukowców, ale przede wszystkim jako osoba, jako społecznica, która z własnej woli podjęła tę akcję, wielką akcję ratowania po wojnie lasów przed wycięciem od zagłady, trzeba powiedzieć.

Poza tym Wachniewska narażała się władzom administracyjnym za niszczenie drzew pojedynczych przy ulicach, przy skwerach.

I to miejsce, ten szpaler, tą Alej Lipową nazywała Aleksandra Wachniewska, Aleju Marysieńkie.

Aleksandra Wachniewska postanowiła działać.

To jest moja pracownia, moje królestwo i na początek pokażę pani sztalugi, przy których pracowała Aleksandra Wachniewska.

Fotografowała ją w latach 50-tych już Aleksandra Wachniewska w ramach tych swoich dokumentacji, takich roztocza, również dokumentacji architektonicznych, nie tylko dokumentacji przyrodniczych.