Mentionsy

Każdy kawałeczek ziemi, każde drzewo właściwie to jest to, co może przypominać po pierwsze o bogactwie tej ziemi, a po drugie o właśnie niestrudzonych takich działaniach wieloletnich Aleksandry Wachniewskiej.

Do tego dołączył się ich przyjaciel, bo i Jana Zamoyskiego i Aleksandry Wachniewskiej, Wacław Skuratowicz, profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, rodowity zwierzyniak, z ogromną historią przeżyć w okresie okupacji, więzienia i prawie na granicy utraty życia.

Ten przed nami jodłowy las to jest jakby ten najpiękniejszy, najwspanialszy okres twórczości Aleksandry Wachniewskiej.

W bardzo wielu pracach Aleksandry Wachniewskiej można właściwie zaobserwować właśnie tylko ten fragment, nie drzewa w całości, ale ten fragment połączenia z ziemią, który jest zawsze jakby najbogatszy.

Zapoznałam się z dziesiątkami pism Aleksandry Wachniewskiej, gdzie z imienia i nazwiska mówi, kto wycina drzewo, kto dopuścił się dewastacji przyrody.

Jednym z bliskich współpracowników Aleksandry Wachniewskiej był profesor Dominik Fijałkowski z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Najlepszy dowód, że ten dom rodzinny, rodziny państwa Feiffer-Stankowskich, rodziców Aleksandry Wachniewskiej,

Który miał właśnie na celu propagowanie piękna Roztocza, Zamojszczyzny, Zamościa, tej ziemi i bardzo ładny gest tych wówczas plenerowiczów, ponieważ wystosowali pismo, oczywiście to było z inicjatywy Aleksandry Wachniewskiej, do Ministerstwa Leśnictwa o celowości powołania na tym terenie parku narodowego.

Władysław Szafer do Aleksandry Wachniewskiej.

Część rzeczy trafiła do mnie i proszę bardzo, to są sztalugi, przy których powstawały obrazy pani Aleksandry Wachniewskiej.