Mentionsy

Tak uznał pan Kees van der Spek, który od roku 1996 współpracował z dziennikarzem śledczym Peterem de Vriesem.

I dlatego też przez ponad 40 odcinków swojego programu, pan de Vries będzie wracał do pewnej sprawy z Putten, która nie tylko bujnie rozwinie jego karierę, ale także będzie należeć do tych, których w Holandii nazywa się po prostu rechtelijke dwaling.

Czy to już wtedy w tamtym momencie przyciągnęło uwagę Petera de Vriesa, tego nie wiem.

W październiku 1995 roku Peter de Vries zaczyna ingerować w sprawę.

Program Petera de Vriesa zamienia się natomiast w serię dotyczącą sprawy z Putten i bombarduje Holendrów nowymi informacjami.

Śledztwa pozostały jego pasją i dlatego też, tak jak Peter de Vries, patrzył on na oskarżenia Hermana i wielko krzywym okiem.

Skoro już Peter de Vries sam musiał przesłuchiwać świadków, postanowił także przeprowadzić wywiad z osadzonymi Wilko i Hermanem, a do tego sam proces i skoncentrowana na ilości, a nie na jakości wizja śledczych, zostały opisane w książce.

Redakcja programu Peter de Vries The Mist of Verslachaever ofiaruje nagrodę 25 000 Huldanów temu, kto przyzna się, że miał z Krystel mieć kontakty cieleczne przed lub w dniu jej śmierci.

A oznacza to jedno według Petera de Vriesa, że nawet sama prokuratura nie była tak pewna naprawdę, czy nieznany nikomu kochanek Ambrosius mógł być tak całkowicie niewinny.

Bo jak sam profesor, zupełnie bez niczyjej pomocy Petera de Vriesa, doszedł do wniosku, że w sumie to on przy sekcji, czy też oględzinach ciała kobiety, nawet nie był obecny.

Peter de Vries jednak nie odpuszcza i dalej drąży skałę.

24 kwietnia 2002 roku rozpoczął się drugi proces, a jego zainteresowanie wśród mediów było niewymiernie większe niż w roku 1995, co z przekąsem pan de Vries zauważa.

Peter de Vries jest oczywiście cały w skowronkach i oznajmia jedynie, że dzień, w którym padł wyrok sądu jest najpiękniejszym dniem, jaki przydarzył mu się w jego 30-letniej karierze dziennikarskiej.

Ten po dwóch latach działania dostaje telefon od NFI, Niderlandzkiego Instytutu Kryminalistycznego, który rozszerza usta Petera de Vriesa, który jest oczywiście ciągle na bieżąco i dalej kręci odcinki o sprawie z Putten, w szeroki uśmiech.

Przypomnij sobie, w programie Petera de Vriesa, że syn coś mu tam jednak o tej zbrodni wspominał.

W listopadzie 2016 znany holenderski autorytet, oprócz oczywiście Petera de Vriesa, Anton Derksen, filozof i autor książek, w których omawia już nieraz sprawy kryminalne oraz strukturalne problemy holenderskiego wymiaru sprawiedliwości, twierdzi, że Ronno tak trochę w sumie mógłby być niewinny.

Tego chyba jednak już nikt nigdy się nie dowie, bo jak wiemy, Peter de Vries po nakręceniu 44 odcinków o tej sprawie nie będzie już w stanie dalej się nią zajmować, a nie wiem, czy ktoś jeszcze tak bardzo przyjmuje się znalezieniem twardych dowodów na Rona.

Jak potwierdzi policja, a potem sam pan Peter de Vries, napaść na Wilku nie miała żadnego związku ze sprawą Crystal Ambrosius, a sam poszkodowany był jedynie przypadkową ofiarą.