Mentionsy

Przywódca opozycji w Izbie Gmin twierdzi, że pozycja premiera jest nie do utrzymania i wzywa do głosowania zawodów nieufności, ale nawet z szeregów partii pracy dochodzą apele o dymisję Starmera.

Myślę, że większość czołowych polityków Partii Pracy, którzy aspirują do zastąpienia Starmera, chętnie by jeszcze, że tak powiem, pozwoliła Starmerowi wziąć to na klatę.

Mieliśmy do czynienia z sytuacją w zeszłym roku, kiedy jeden z posłów partii pracy z okręgu Gorton, to jest okręg na terenie Wielkiego Manchesteru, publicznie pozwolił sobie pobić jednego z wyborców.

No i Okręg Gorton to jest, można powiedzieć, matecznik mateczników Partii Pracy, obsadzony non stop przez tą partię od 1935 roku.

Te wybory w tej chwili dominuje właśnie wspomniana przez pana partia Faraża, ale co jest też istotne, po lewej stronie porównywalną pozycję w tym konkretnym okręgu ma partia zielonych i to jest w tej chwili największa konkurencja dla partii pracy jakby z lewej flanki.

No i projektem, który wyprowadził Partię Pracy ponownie do statusu, nazwijmy to Partii Rządzącej,

projekt New Labour, czyli nowej partii pracy.

W ramach tej roli oczywiście on nawiązywał kontakty z ludźmi, z biznesu, bo też mobilizował pieniądze na wsparcie partii pracy i pewnie z tego co pamiętam mniej więcej w tych okolicznościach już w latach siedemdziesiątych poznał Jeffrey Epsteina jako takiego młodego, znaczy może nie młodego fizycznie, ale dosyć młodego stażem, ale bardzo ambitnego i szybko pnącego się bankiera.

One przez długi czas nie były formalizowane jako typowe konflikty prawne, ale były na tyle poważne, że on z samych rządów Partii Pracy w latach 97-2010, o ile pamiętam, ustępował dwa razy.

I jego najnowsza iteracja tak naprawdę też cofa się kilka lat do momentu, kiedy jeden z strategów i aktywistów Partii Pracy, Morgan Matsuini, zaczął budować projekt pod tytułem Keir Starmer.

W opozycji do projektu pod tytułem Jeremy Corbyn, czyli władzy skrajnej lewicy, skrajnie lewicowego skrzydła partii pracy nad całą partią pracy.

W imię jakby znowu umożliwienia partii pracy powrotu do władzy.

To jest w zasadzie zakwestionowanie całego dorobku tak zwanej nowej partii pracy, czyli wszystkiego, co stworzył Tony Blair od lat 90.

Ale ta baza wyborców to zasadniczo była pewna część brytyjskiej klasy średniej, ale również przejęta kosztem partii pracy, zachowawcza społecznie, nastawiona antyimigracyjnie.

Większość z nich głosowała na partię konserwatywną nie tylko po raz pierwszy we własnym życiu, ale będąc tradycyjnymi wyborcami partii pracy nawet, powiedziałbym, wielopokoleniowo po raz pierwszy na konserwatystów.

Pan powiedział, że jest dość prawdopodobne, że do niej jeszcze teraz nie dojdzie, ale że potem nastąpi zmiana rządu, jak rozumiem jeszcze na rząd Partii Pracy?