Mentionsy

Giorgia Meloni przegrywa referendum konstytucyjne.

Czy to jest głos Włochów przeciwko rządom premier Meloni?

Włoska premier Giorgia Meloni przegrała referendum w sprawie reformy konstytucji, ponosząc pierwszą poważną porażkę polityczną od objęcia rządów trzy i pół roku temu.

Jednak głosowanie przerodziło się w dużym stopniu w plebiscyt na temat rządów Meloni.

A więc mamy taką oto sytuację, że zdaniem pani Meloni włoskie sądownictwo już od dawna urwało się spod kontroli wszelkiej obywatelskiej, politycznej, społecznej.

I tutaj chodziło dokładnie o to właśnie, aby to nie tyle polityka nawet miała wpływ na sądownictwo, jak mówiła Meloni, ale aby sądownictwo się kształtowało, kariery się kształtowały, układy według losowania, a nie decyzji politycznych.

Sędziowie, zdaniem pani Meloni, sami są raczej o poglądach lewicowych i złośliwie, względem prawicowych rządów, to właśnie tych lewicowych sędziów premiowali, promowali, wysyłali na stanowiska wyższego rzędu.

I zdaniem pani Meloni, włoskiej prawicy, ten system tradycyjny był jednak niewłaściwy dlatego, że zbyt bliskie są związki między tym, kto oskarża, a tym, kto wydaje wyrok.

To nie był taki bardzo płynny przepływ z jednego stanowiska na drugie, ale tego rozdzielenia właśnie mocnego pani Meloni Prawica się domagała.

A więc pani Meloni przekonywała, że jeśli sędziowie pracują źle, pracują wolno, popełniają błędy,

I wydawało się wszystkim, skoro takie były te postulaty w referendum, które pani Meloni zgłosiła, pani Meloni, czyli ta córka ludu, jak mówi o sobie, te postulaty w imieniu właśnie prostych ludzi,

Tak, narracja Melonii była taka, że oto lud musi odzyskać władzę, a więc właśnie narracja populistyczna.

A narracja przeciwna była taka, że oto Melonii, wszyscy o tym przecież wiemy, ma korzenie postfaszystowskie, nie ma w niej szacunku dla fundamentalnych, podstawowych wartości republikańskich.

Było się za Meloni lub przeciw niej.

No właśnie, bo jak pan wspomniał, ta postfaszystka, jak rozumiem pan używa tego określenia w mowie zależnej, cytując raczej tych, którzy są przeciwnikami Giorgi i Melonii, choć rzeczywiście przecież korzenie ma w partii, która od faszyzmu się nie odżegnywała i ona sama wypowiadała się o Mussolinim

Koniem trojańskim być może właśnie Ameryki w tych instytucjach unijnych, a tymczasem Meloni owszem podkreśla serdeczne związki z republikanami.

Meloni wie, że Włosi są po doświadczeniach faszyzmu niesłychanie pacyfistyczni i musiała to powtórzyć wielokrotnie, że na wojnie nie jesteśmy i nie będziemy, nie mamy żadnego zamiaru uderzać na Bliski Wschód, pomagać jakkolwiek naszym przyjaciołom notabene.

I przede wszystkim, czy jest w stanie się zjednoczyć na tyle, żeby wygrać z braćmi Włochami, którymi kieruje Meloni?

Tak, ten element liderowania dla włoskiej lewicy no od zawsze jest takim punktum dolens, bolesnym punktem, ponieważ lidera na miarę Meloni tam nie ma, tak jak przez lata czy przez dekady nie było na lewicy lidera na miarę Silvio Berlusconiego, którego też nie było komu pobić na otwartej ziemi, zawsze on jednak się wizerunkowo, PR-owo lepiej znajdował.

Mamy w tym momencie lewicę, która rzeczywiście nabrała wiatru w żagle i rzuciła szybko hasło, że istnieje w tym kraju większość Andy Meloni.

Jest ona taką typową anty-Meloni, bo Meloni to kobieta właśnie z ludu prosto i po burzemu pragnąca żyć, a Elie Schlein to jednak jest postać z wyższych sfer, co wielu we Włoszech może drażnić, że ona jest za mało włoska jak na włoską liderkę.

Ale paradoksalnie dla Meloni najgorsi nie są przeciwnicy z Lewisty, bo z tym jak mnie ma, bardzo łatwo z mnie poradzi, tylko rywale i problemy i konflikty w ramach jej własnej koalicji prawicowej, bo ona nie rządzi przecież sama na czele tylko swoich braci Włochów tego ugrupowania, ale w koalicji bardzo trudnej, z bardziej od niej radykalnym Matteo Servini i mniej radykalnym ugrupowaniem no osieroconym przez Silvio Berlusconiego, czyli Forza Italia, póki co pod przywództwem Antonio Tajaniego.