Mentionsy

Prezydent Trump zarzuca Iranowi ciągłe blokowanie cieśniny Hormuz.

Wiele tych źródeł, które cytowane są w prasie amerykańskiej mówią o tym, że sam Trump jest zaskoczony tym, że po wymordowaniu całej wierchuszki zostali wyłącznie jeszcze więksi radykałowie niż wcześniej.

Iran ogłosił dziesięciopunktowy plan, który początkowo Trump nazwał wykonalnym, potem jego rzeczniczka określiła go jako nie do przyjęcia.

Trump zapewne podszedł do sprawy w ten sposób, że warto się z nimi spotkać, warto otworzyć ten Hormuz, a o czym się dogadają w Islamabadzie, to to już jest jak gdyby inna sprawa.

To znaczy, jaki powód mieliby Irańczycy, żeby ufać Trumpowi?

Trumpowi nie ufają, ale gdyby się okazało przypadkiem, no to jest małe prawdopodobieństwo, że Trump byłby w stanie Irańczykom udowodnić, że jest w stanie wziąć w karby Izrael, że jest w stanie radykalnie zmienić amerykańską politykę wobec Izraela, wtedy wydaje mi się, by się otwierała duża przestrzeń do tego, żeby oni się porozumieli.

Pewnie o tym też powiemy za chwilę, bo zbliża się wizyta Trumpa w Pekinie i to jest bardzo ważny wątek i jakby element kalkulacji chińskich.

I założenie Trumpa było takie, że przyjedzie na białym koniu jako ten, który poskromił Iran.

To jest jakiś kolejny przykład tej nowej, nazwijmy to w cudzysłowie, polityki Trumpa.

W tej chwili ta sytuacja i to, że sam Trump przyznaje, że Chińczycy są ważnym elementem tego zawieszenia broni, a w każdym razie rozwoju sytuacji politycznej na Bliskim Wschodzie, to jest kolejny argument w tych rozmowach.

Pamiętajmy, że to jest przełożona oczywiście, ale to jest pierwsza z cyklu wizyt, które w tym roku, czy spotkań bezpośrednich Xi Jinpinga i prezydenta Trumpa, które w tym roku mają nastąpić, więc to jest pewien proces, który Chińczycy też rozkładają na jakieś etapy.

No i to, co się wydarzyło na Bliskim Wschodzie, jest jakimś kolejnym argumentem, który Chińczycy mogą na stole położyć przed prezydentem Trumpem, mówiąc, że oni się przyczynili do tego, żeby trochę mu tę sytuację ułatwić, bo też w ich optyce

Bo nawet jeżeli przy okazji tego Bliskiego Wschodu niektórzy złośliwi komentatorzy, zresztą pan wydaje się troszeczkę tę tezę potwierdzać, że Chiny wyważały otwarte drzwi, że tak naprawdę i Trump chciał tego porozumienia, i Iran chciał tego porozumienia, więc Chiny weszły i powiedziały, to dzięki nam.

Bo to jest coś, co w tej chwili warunkuje w zasadzie, i nie tylko w tej chwili, ale jakby w całej sytuacji też związanej już bezpośrednio z odbiorem prezydenta Trumpa i tego, w jaki sposób on prowadzi politykę, jak dla Chińczyków jest to i trudne do ogarnięcia, jak pewnie i dla większości polityków czy obserwatorów, ale szczególnie z ich punktu widzenia, gdzie te interesy są kluczowe i gospodarczo z Amerykanami, ale też i politycznie, o którym już częściowo mówiłem.

Inaczej niż trumpizm.

W tych samych dniach, gdy prezydent Trump groził zniszczeniem całej cywilizacji, spojrzeliśmy na własną planetę i na nas samych, zawieszając na moment kłótnie i podziały, przynajmniej niektórzy z nas.

Problem oczywiście w tym, że w czasach Trumpa, zwłaszcza podczas jego drugiej kadencji, ten sojusz się mocno chwieje.

No i w związku z tym dzisiaj ten Trump jest dla Niemiec ogromnym problemem.

To jednak staje się coraz trudniejsze, bo widać, że Trump stawia coraz wyżej tą poprzeczkę, coraz większe są oczekiwania, coraz bardziej gwałtowne czy brutalne są żądania