Mentionsy

W weekend w Islamabadzie mają rozpocząć się negocjacje pokojowe po ustanowieniu rozejmu w wojnie między USA i Izraelem a Iranem.

Iran oskarża o to Izrael, który nie przestaje atakować Libanu.

Prezydent Trump zarzuca Iranowi ciągłe blokowanie cieśniny Hormuz.

Według niektórych doniesień Iran zaczął pobierać myto od statków przepływających przez cieśninę.

W jakim stopniu wojna osłabia Iran, a w jakim Amerykę?

Od początku wojny w Iranie w Europie dochodzi do ataków terrorystycznych, do których przyznaje się tajemnicza organizacja o nazwie Islamski Ruch Towarzyszy Prawości.

Czy ma ona powiązania z Iranem i czy w ogóle istnieje?

Po ogłoszeniu w środę rozejmu w wojnie między USA i Izraelem a Iranem, w sobotę w Islamabadzie mają rozpocząć się negocjacje pokojowe.

Iran podkreśla, że tymi atakami Izrael łamie rozejm.

Iran gra chyba nimi całkiem nieźle.

Zyski Iran dzieliłby z Omanem, ale już nie z Emiratami Arabskimi, które jak wiadomo też mają dostęp i też graniczą jakby z cieśniną Hormuz.

To jest pomysł niezgodny z prawem, ale chyba pokazuje, nie wiem czy pan się zgodzi, jak pewnie czuje się Iran przed tymi negocjacjami.

Bez wątpienia Iran czuje się pewnie i bardzo wysoko to licytuje.

Pokazuje, że kontroluje cieśninę Hormuz, pokazuje, że jest w stanie ostrzeliwać cele w Zatoce Perskiej, bo dochodziło do ostrzałów, w których autorem miał nie być Iran, ale tak czy inaczej jakieś cele w Kuwejcie, czy w Arabii Saudyjskiej były

Ja wiem, że to jest bardzo trudne pytanie i na podstawie dostępnych źródeł nie jest łatwo o tym mówić, ale czy mógłby Pan przedstawić jakąś perspektywę tego, co dzieje się w Iranie w tej chwili?

Czy wiemy mniej więcej, kto został przy życiu i kto w tej chwili kieruje sprawami Iranu?

Ma właśnie owe karty, że ludność Iranu nie reaguje z radością na to, że Amerykanie od miesiąca ich bombardują.

I to pozwala Iranowi koncentrować się na kwestiach bezpieczeństwa, pacyfikować niezadowolenie w kraju i twardo grać z Amerykanami.

Bez wątpienia w każdej sytuacji reżim miał swoich zwolenników i oni są dzisiaj zmobilizowani i to oni dzisiaj manifestują swoją mobilizację, swoją determinację do tego, żeby bronić Iranu.

W Iranie spacyfikowaną i zmobilizowanych zwolenników władz oraz pewnie częściowo przynajmniej przychylną postawę wobec władz ze strony znacznej części społeczeństwa.

Iran ogłosił dziesięciopunktowy plan, który początkowo Trump nazwał wykonalnym, potem jego rzeczniczka określiła go jako nie do przyjęcia.

Ale proszę powiedzieć, czego będzie szukał Iran w tych negocjacjach?

natychmiastowego zniesienia wszystkich sankcji, którymi Iran jest obłożony.

Czyli to są rzeczy, które przyświecają Iranowi od prawie 50 lat od rewolucji islamskiej, a których tylko częścią byłoby porozumienie

A jaka będzie taktyka Iranu?

Znowu wróżymy trochę z fusów, ale czego Iran będzie szukał?

Jeżeli chodzi o same negocjacje, to wydaje mi się, że Iran będzie chciał sprawdzić, na ile poważne są Stany Zjednoczone, na ile są w stanie wymusić na Izraelu radykalną zmianę polityki Izraela, na ile są w stanie wymusić na przykład wstrzymanie ataków na Liban, na ile wiarygodnie

Tak, myślę, że sytuacja Iranu jest bardzo trudna.

Pan mówi o tym, żeby też tak nie poddawać się euforii, jeśli chodzi o te silne strony Iranu.

Reakcja Iranu na te naloty Izraela.

Pokazuje, jak bardzo mu zależy jednak na utrzymaniu tego rozejmu, bo przecież po tych środowych nalotach Iran mógł bardzo łatwo oficjalnie zerwać te negocjacje, powiedzieć, że rozejm został zerwany przez Izrael, obejmował on Liban, no jednak Teheran tego nie zrobił.

Jak ta sytuacja wygląda z punktu widzenia Iranu i z punktu widzenia zwykłych Libańczyków?

Jeżeli chodzi o Irańczyków, Hezbollah jest najbardziej chyba zaawansowanym takim projektem Islamskiej Republiki Iranu w regionie.

A sam Iran ma jakikolwiek wpływ, czy jest wyłącznie narzędziem gry politycznej Izraela, Amerykanów, Irańczyków?

Ja jeszcze chciałem spytać o relacje Iranu w tej chwili z państwami Zatoki.

Część komentatorów zwróciła uwagę na to rozróżnienie, które Iran uczynił pomiędzy emiratami a Omanem.

Iran będzie próbował rozgrywać również państwa zatoki, państwa zatoki, które są przecież przerażone tym, co się dzieje.

Państwo, ja się gorzej poddaję tej rozgrywce, ale dla Kataru, Bahrainu tutaj konieczność dogadywania się z Iranem jest oczywista.

Oni nie mają środków do tego, żeby się przed Iranem zabezpieczyć.

Jest omag, z którym Iran dzieli cieśninę Hormuz i z którym miał dobre relacje dyplomatyczne, więc tutaj jakby przestrzeń do tego, żeby rozgrywać słabości, rozgrywać frustrację regionu jest bardzo, bardzo duża.

Inna sprawa, że chyba żadne z państw Zatoki Perskiej, arabskie nie bardzo ma zaufanie do Iranu po tym, co Iran zrobił w ciągu ostatnich sześciu tygodni, bo tak naprawdę wziął ich jako zakładnika i...

Iran cały czas kontroluje te milicje, które kontrolował, to znaczy Hutich w Jemenie, Hezbollah na tyle, na ile może i te milicje irackie, których rozwiązania domagają się w tej chwili Amerykanie.

I jeszcze na koniec, co byłoby zwycięstwem dla Iranu na koniec tych negocjacji, jeśli tak jak sam pan na to wskazuje, w ogóle do nich dojdzie?

Trzecia rzecz to jest to, gdyby faktycznie prawa Iranu do tego, żeby kontrolować Zatokę Perską, do tego, żeby de facto być gwarantem jej bezpieczeństwa i strażnikiem cieśniny Hormuz, to byłaby jeszcze jedna rzecz, która by pokazywała, że tak naprawdę Iran w skali globalnej przejmuje kontrolę nad jakimiś kluczowymi z perspektywy globalnej rzeczami.

Jeszcze raz mówimy, pamiętajmy o tym, że Iran gra bardzo wysoko, bardzo umiejętnie gra tymi kartami, ale to jest kraj, który jest zniszczony przez wojnę.

I to dzisiaj wojna i zwycięstwo, jeżeli to tak będzie postrzegane przez Iranczyków, będzie legitymizowało władzę, ustrój i sytuację w Iranie.

Różne są opinie na temat wpływu Chin na Iran.

I tak i nie, bo tak naprawdę wpływ Chin na Iran, instrumenty jakie Chińczycy mogliby zastosować, jest dość ograniczony, bo przede wszystkim na pewno nie wojskowo.

Iran jest tego świadomy, że Chiny, mimo tego, że coś tam irański minister spraw zagranicznych wspominał, że on by chciał, ale to w konkretnej tej sytuacji, żeby Chiny były jakimś gwarantem bezpieczeństwa,

To było kluczowe i to porozumienie między Arabią Saudyjską i Iranem z 23 roku,

I założenie Trumpa było takie, że przyjedzie na białym koniu jako ten, który poskromił Iran.

Dla Chińczyków to jest to, co się wydarzyło, czyli atak Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran.

Też odnośnie do Iranu samego sobie, który pełni istotną rolę w tej polityce, ale nie najważniejszą już i to nie najważniejszą od dłuższego czasu.

One nie zmienią sytuacji wojskowej, sytuacji Iranu, ale pozwalają Chińczykom na swoją korzyść te pozycje Iranu wzmacniać.

Raczej nie w Iranie, prawda?

Te elementy są, myślę, w tej chwili ważniejsze z punktu widzenia Pekinu, niż ten stricte element polityczny rywalizacji ze Stanami, a właśnie czyli wsparcia Iranu po to, żeby tę rywalizację tam dalej toczyć w regionie.

Z Katar, Arabia Saudyjska, też Iran do pewnego stopnia, tam chyba 13%.

Bo nawet jeżeli przy okazji tego Bliskiego Wschodu niektórzy złośliwi komentatorzy, zresztą pan wydaje się troszeczkę tę tezę potwierdzać, że Chiny wyważały otwarte drzwi, że tak naprawdę i Trump chciał tego porozumienia, i Iran chciał tego porozumienia, więc Chiny weszły i powiedziały, to dzięki nam.

Wchodzą oczywiście głównie dyplomatycznie, bo tak jak powiedzieliśmy na początku, instrumentów realnego oddziaływania, nawet gospodarczo, jak spojrzymy na to, co Chińczycy Iranowi obiecywali jeszcze przed wojną.

I jaki Iran był rozczarowany tym, co faktycznie dostał w kontekście inwestycji na przykład.

To jest bardzo duże rozczarowanie Iranu, jak bardzo ta cała retoryka o wszechstronnym partnerstwie strategicznym okazała się jednak wydmuszką do pewnego stopnia, a przynajmniej pewnym jednak rozegraniem Iranu w relacjach też z innymi państwami.

Od wybuchu wojny USA i Izraela z Iranem tajemnicza organizacja pojawiła się niemal z dnia na dzień na horyzoncie.

Z jednej strony jest wojna izraelsko-amerykańska przeciwko Iranowi.

A z drugiej strony dzieje się to też w kontekście pewnych rzeczy, które Iran, czy właściwie ta Islamska Republika Iranu od momentu swojego powstania w roku 1979 robiła, robi i robić pewnie nadal będzie na szeroko rozumianym Zachodzie.

Najwyraźniej Iran działa na Zachodzie, natomiast Iran...

One wypływały raczej z innych miejsc niż Iran, prawda?

Natomiast, Panie redaktorze, byłoby jednak dużym uproszczeniem i tutaj byśmy Iran naprawdę rozgrzeszyli mocno, gdybyśmy powiedzieli, że absolutnie z nimi nam się coś nie powinno kojarzyć.

On naliczył 200 takich spisków terrorystyczno-politycznego mordu na terenie szeroko rozumianego Zachodu od 1979 roku w wykonaniu Iranu.

Ale połowa z nich jest w Europie i teraz uwaga, ponad połowa z tej połowy, czyli ponad 50, jest w ostatnich 5-6 latach na terenie Europy, czyli Iran przyspieszył.

Na przykład w Holandii, ja pracuję dla holenderskiej organizacji, na przykład w Holandii są dwa morderstwa polityczne krytyków reżimu z 2015 i 2017 roku, które najprawdopodobniej można przypisać Iranowi, mówi holenderska policja, ale nie do końca może to dowieźć, gdyż wykonawcy zbiegli.

Iran coś takiego też jak najbardziej robi i przesuwa się od jakiegoś czasu też w stronę spisków bombowych, próbując na przykład podkładać bomby pod wiece opozycyjne.

Co my myślimy o Ludowych Madżachodinach z Iranu, to jest inna sprawa, to jest organizacja, której daleko odbym powiedział, no, tego, żeby móc udawać, że jest tak naprawdę demokratyczną opozycją przeciwko reżimowi teokratycznemu w Iranie, ale to jest organizacja, którą reżim w Iranie, w Teheranie pamięta i nie wybaczył pewnych rzeczy i chce się na nim mścić.

No i były rzeczywiście spiski zakładające to, że na przykład jej wiece będą atakowane bombami, więc to nie jest tak, że Iran nic nie robił, chociaż fakt jest taki, no najbardziej spektakularne rzeczy te, powiedzmy, szeroko rozumiane siatki proirańskie zrobiły notabene w Argentynie, gdzie Hezbollah de facto dwukrotnie zaatakował żydowskie czy izraelskie cenne cele na terenie tego kraju w latach 90. przy użyciu olbrzymich ładunków wybuchowych.

Którzy dali zadanie którejś z kontrolowanych przez siebie szyickich milicji na terenie Iraku, przypominam, Iran ma tam swoich klientów, że tak powiem, którzy są zaangażowani w proces rządzenia Irakiem, którzy mają broń, to są organizacje paramilitarne, to są organizacje, które tak naprawdę żerują na państwie irackim.

Z konfliktem, czy inaczej, kojarzone z konfliktem, w którym dany kraj bierze udział, no i cele, które tak naprawdę mogą być kojarzone z tym, że akurat w tym wypadku Iran się mści na swoich przeciwnikach, no bo to jest synagoga, to jest jakieś żydowskie centrum, to są żydowskie karetki pogotowia i tak dalej, i tak dalej, ale ta metodologia jest bardzo podobna do tej rosyjskiej, a jednocześnie bardzo podobna do irańskiej z poprzednich lat, gdzie też się tworzyło

I potem jest to przekazywane dalej, obrabiane gdzieś tam prawdopodobnie na Bliskim Wschodzie, więc wygląda na to, że Iran na tyle jest bliżej, ale jeżeli to jest Iran, a zakładamy, że tak w tym scenariuszu, że są o tyle bliżej tego tematu niż Rosjanie, że mają tutaj tych swoich kontrolerów i organizatorów.

Takich właśnie państw jak Rosja, czy no choćby właśnie Iran, czy nawet Izrael, prawda, czy Rwanda, które w tej chwili nadają, że tak powiem, kształt temu, co się nazywa wojną hybrydową.

Bo nie zapominajmy, że już od paru lat Iran przy użyciu tak naprawdę gangu narkotykowego ze Szwecji, o dźwięcznej nazwie Foxtrot,

Którego to przywódca w pewnym momencie uciekł z jednej strony przed szwedzkim wymiarem sprawiedliwości, to jest Kurt, a z drugiej strony, ale oczywiście szwedzkie papiery i tak dalej i tak dalej, a z drugiej strony przed rywalizującą z nim frakcją w ramach tego, że Foxtrota, bo tak się ta organizacja nazywała, uciekł po prostu do Iranu.

Przywódca jednej frakcji wylądował w Turcji, drugi wylądował w Iranie.

I Iran nagle zdał sobie sprawę, że ma taką fantastyczną, przepraszam, że tak powiem zabawkę na swoim terenie.