Mentionsy

Pekin odmówił udziału w amerykańskiej wojnie i zapowiedział wysłanie na Bliski Wschód nie fregat, lecz pomocy humanitarnej.

Jaką rolę chce odgrywać Pekin w czasie, gdy chwieje się dotychczasowy porządek międzynarodowy?

A jeśli szkodzi, to może jest tak, że warto z punktu widzenia Pekinu zapłacić tę cenę, licząc na przykład w dłuższej perspektywie na osłabienie Ameryki?

Ja myślę, że postawa Pekinu wynika, wyczekująca, wynika przede wszystkim z tego, że ma bardzo małych możliwości działania na obydwie strony.

Gdyby doszło na przykład do konfliktu na Dalekim Wschodzie, no to otwarcie kolejnego frontu w Europie, na wschodniej france NATO przez Rosję i przez Iran na Bliskim Wschodzie, no dałby jakąś dodatkową przestrzeń dla Pekinu do działania.

Księczycy uznali, że Iran przeszarżował i stracił tak naprawdę dużą wartość, a równocześnie od paru ładnych lat Pekin rozwijał przede wszystkim relacje gospodarcze z zachodnią stroną Zatoki Perskiej.

Więc w tym wypadku to nie Iran jest ważny dla Pekinu, tylko to, co Iran robi.

Fakt, że Iran walczy i broni się jest dla Pekinu kłopotem tak naprawdę.

Pekin by wolał, żeby doszło do szybkiej eutanazji reżimu, bo nie stanie mu zapobiec tej jego śmierci czy jego upadkowi.

Nie jest w stanie go wesprzeć, a koszty kontynuowania tej wojny są dla Pekinu niekorzystne.

Właściwie Pekin w tym momencie uważa, że chociaż nie jest to idealna sytuacja, ale w życiu rzadko kiedy mamy idealne sytuacje, tylko wybierając mniejsze zło wydaje mi się, że wolałby, żeby doszło do jak najszybszego zakończenia konfliktu, nawet za cenę upadku reżimu.

To znaczy to z Pekinu płyną teraz deklaracje, że ONZ jednak coś znaczy, że w świecie nie może dominować jedna siła.

Spora część państw globalnego południa, państw rozwijających się, tam by powstała jak jakiś rodzaj luźnej koalicji państw autorytarnych, które by stanowiły taką zarówno przestrzeń strategiczną dla działania Pekinu, rynki zbytu, partnerów gospodarczych, oczywiście słabszych partnerów gospodarczych i bufor bezpieczeństwa.

Ważniejsze jest chyba to, że w ostatnich dniach dopływały zdaje się z Pekinu sygnały, że ta wizyta i tak jest kompletnie przez Amerykanów nieprzygotowana, to znaczy

Jak faktycznie odebrano w Chinach deklarację przełożenia tej wizyty i jakie oczekiwania wobec takiej wizyty ma Pekin?

Musimy też brać pod uwagę, że to co wypływa z Pekinu niekoniecznie musi być prawdą.

Pekin dążył do szerokich rozmów, które miały

Z tego powodu prawdopodobnie Pekin wysyła właśnie tego typu sygnały mówiące, że Amerykanie są nieprzygotowani, ale możliwe, że oni są przygotowani, tylko że po prostu nie chcą rozmawiać o tych sektorach, o których Pekin by chciał rozmawiać.

On prawdopodobnie liczył, że pojedzie 31 marca do Pekinu jako ten, który załatwił Wenezuelę w 24 godziny, tydzień albo i krócej załatwił Iran z bardzo silnej pozycji negocjacyjnej.

Przeszłe działania Pekinu nie można wykluczyć, ale wydaje się, że na dzień dzisiejszy w przewidywalnej perspektywie czasu trzech miesięcy, bo chyba dalej się nie da przewidywać we współczesnym świecie, obydwie strony raczej nie będą dążyły do eskalacji.

Zaraz przejdziemy do planów Pekinu na najbliższe lata, ale na razie na pewno tak na marginesie wojny bliskowschodniej dzieją się dwie przyjemne dla Pekinu chyba rzeczy.

Pekin się temu na pewno przygląda i to analizuje i wie, że wbrew właśnie takim obiegowym opiniom niekoniecznie Amerykanie, owszem, uszczepili, zwłaszcza w pierwszej fazie, te najbardziej nowoczesne systemy, ale niekoniecznie musieli wystrzelać się ze wszystkiego.

Największy zysk dla Pekinu jest wycofanie radaru TAD z Korei, ale...

W swoim zasięgu, w takim maksymalnym teoretycznie mógłby wykryć nawet rakiety nad Pekinem, chociaż oczywiście na dużej wysokości.

Poważnym szokiem i zagadką dla Pekinu z kolei z drugiej strony jest skuteczność Amerykanu.

I tego już mamy pewne pierwsze ślady pewnej paniki w Pekinie, ponieważ zniknęły życiorysy inżynierów, którzy byli zaangażowani w produkcję najnowszych chińskich radarów, które mają wykrywać samoloty niewidzialne dla radarów.

Zazwyczaj zniknięcie kogoś życiorysu ważnego z publicznych stron w Chinach zazwyczaj oznacza, że ta osoba jest w zainteresowaniu organów ścigania czy partii, więc prawdopodobnie istnieje ryzyko, że w Pekinie uznano, że to inżynierowie podnoszą winę za nieskuteczność ich systemów, ale nie zmienia to faktu.

Owszem, wojna nie jest rozstrzygnięta na korzyść Amerykanów, bo wojny zazwyczaj się rozstrzyga nie tylko wojskowo, ale także politycznie, a cenę Amerykanie zaczynają płacić coraz większą, niewojskową za tą wojnę, ale to musi robić wrażenie na Pekinie.

Wbrew pozorom bilans dla Pekinu tej wojny nie jest jednoznaczny.

Pekin też nie wie, więc tak naprawdę, tak jak zaczynaliśmy naszą rozmowę, jest na pozycji wyczekującej i moim zdaniem w najbliższych tygodniach nic się nie zmieni w tej sytuacji.

Pekin wcale nie jest gotowy do przejęcia.

A raczej nie podejrzewam, żeby Pekin był gotowy do inwazji w ciągu najbliższych trzech lat.

Jest bardzo dużo czynników, których nie znamy dzisiaj i nie wiemy, jakie one będą w momencie, kiedy Pekin rozważałby na poważne decyzje o inwazji.

O tyle ciekawe dla obserwatorów Chin, ponieważ daje nam właśnie pewne wejrzenie w plany Pekinu, ponieważ tak duża struktura jak partia musi komunikować publicznie.

I to już się stało jakby sposobem Pekinu na zmniejszenie dystansu technologicznego wobec Zachodu.

Pekin zorientował się, że wydano w Chinach bardzo dużo pieniędzy, powstało bardzo wiele modeli sztucznej inteligencji, wiele agentów, którzy mają dużo możliwości, ale nic nie robią.

Więc Pekin uznał, że koniec wydawania pieniędzy na teorie, ale czas na praktyczną implementację, zwłaszcza na praktyczną implementację produkcji przemysłowej.