Mentionsy

Tylko o tym wszystkim pisze The Economist, który przepytał dziesiątki dyplomatów i ludzi będących w procesie kształtowania jakby polityki międzynarodowej w Chinach i wokół Chin i tam już panuje w zasadzie atmosfera może nie triumfu, ale wyraźnego rozluźnienia, przynajmniej jeżeli mówimy o Chiny, a jeżeli mówimy o tych międzynarodowych

W tych dyplomatach czy obserwatorach no to takiego przekonania, że Chiny to wygrywają, że Trump się trochę zachiwał.

Chiny to dyskontują, ale to nie oznacza, że Europa wychodzi z tego w obozie zwycięzców.

To nie oznacza, że Europa jest w obozie zwycięzców, bowiem Chiny zgodnie ze swoją polityką przemysłową za chwilę mogą zlikwidować w ogóle przemysł w Europie, a na razie skazały na karę śmierci jednego z obywateli francuskich, więc tu Chinę absolutnie nie odpuszczają.

I tutaj Trump z jednej strony, a Chiny z drugiej, bo te, tak jak już mówiłem, postanawiają kontrolować czy też zarządzać dostawami tych komponentów surowców i metali ziem rzadkich, być może nawet odciąć Europę od tego.

No i teraz, proszę Państwa, czy Chiny wygrywają ten konflikt, czy Trump się zakiwał?

USA grzęzną, a Chiny zyskują przestrzeń.

Z tego wszystkiego Chiny się mogą cieszyć, to jest idealna sytuacja.

Poza tym Chiny budują się jako odpowiedzialny gracz, jako stabilizator, jako kraj, który wzywa do pokoju, podkreśla rolę dyplomacji, no i używa bardzo oszczędnego języka, jednak dużo mniej takiego

A do tego jeszcze Chiny będą widzieć na pewno różnego rodzaju okazje biznesowe, bo kupują tanią energię, omijają sankcje, wzmacniają swoją pozycję handlową, a konflikt oznacza niestabilność cen.

Więc Chiny mogą patrzeć i nie przeszkadzać, po prostu pozwolić Trumpowi bombardować właśnie, pozwolić eskalować, pozwolić grozić, pozwolić przeklinać, wyzywać Iran, bo to odciąga uwaga USA od Azji Wschodniej.

Miał na wszystkich paść blady strach, że Chiny rzeczywiście nie mają odpowiedzi, gdyby to były takie akcje jedna po drugim i zamienianie rządu w różnych krajach typu Wenezuela, Iran.

Miało być pokazanie właśnie, że Chiny nie bronią swoich sojuszników, że nie zajmują stanowiska, że się gdzieś chowają za wzgórzem albo na wzgórzu, a nie wyszło to.

Możemy mówić o strategicznym paradoksie, to USA działają, a Chiny korzystają.

Natomiast wnioski strategiczne są takie, że Chiny grają długą grę bez angażowania się militarnie.

Jest też krajem akceptowanym dla wszystkich, trzeba to powiedzieć, także dla Chin, a nie mogą być tutaj wiarygodnym mediatorem ani USA, ani Chiny wprost, ale Iran tego planu nie zaakceptował.