Mentionsy

Niechcący w to został wpleciony ten wielki romans miłosny Stanisława Wokulskiego z Izabelą Łęcką.

Pozwolisz, panie Wokulski, że przedstawię cię pana Juliana Ochockiego, nasz kuzyn.

No, trochę oryginał, ale... No, dawno już chciałem poznać się z panem i porozmawiać, rzekł Ochocki, ściskając Wokulskiego za rękę.

Wokulski w milczeniu przypatrywał się.

Myślał podejrzliwie Wokulski.

Wokulski odwrócił się i zobaczył Ochockiego.

— spytał Wokulski.

Młody człowiek był zamyślony, Wokulski zirytowany.

No, panna Łęcka jest bardzo dystyngowaną osobą, rzekł Wokulski patrząc przed siebie.

Wokulski stanął na ulicy.

Wokulski zdumiewał się

Wokulski przypatrywał się z uwagą i zrobił nowe odkrycie.

Pomyślał Wokulski.

Nie Wokulski.

Wracamy do Wokulskiego.

Jestem dziś podniecony jak rzadko, ale... Ale co panu jest, panie Wokulski?

Nic, nic, trochę zmęczyłem się, odparł głucho Wokulski.

Wokulski przypatrywał mu się z uczuciem, w którym podziw mieszał się z nienawiścią.

myślał Wokulski.

E, skończę z nim, rzekł do siebie Wokulski i głęboko odetchnąwszy spytał głośno.

odparł Wokulski.

Mówiłem sobie, zrobię przynajmniej to, co ten człowiek, tenże pan Wokulski, a ponieważ nie mam takich przeszkód, jeżeli zrobię, więc zajdę dalej od niego.

Wokulski?

Wokulski poczuł jakby uderzenie toporem w głowę.

Wokulski powtórzył, bystro przypatrując się swemu towarzyszu.

Położył rękę na ramieniu Wokulskiego i patrząc mu w oczy, jakimś rozstrzelonym i rozmażonym wzrokiem spytał.

spytał Wokulski.

Jeżeli Wokulski 46, no to było różnicy wieków, 8-10 lat.