Mentionsy

Ochockiego.

Pozwolisz, panie Wokulski, że przedstawię cię pana Juliana Ochockiego, nasz kuzyn.

No, trochę oryginał, ale... No, dawno już chciałem poznać się z panem i porozmawiać, rzekł Ochocki, ściskając Wokulskiego za rękę.

Czego chce ode mnie ten Ochocki?

Wokulski odwrócił się i zobaczył Ochockiego.

Matka moja była aż łęcka, rzekł z ironią, ale ojciec tylko ochocki.

Powtórzył Ochocki.

Odpał Ochocki.

Więc to pan jest tym ochockim wynalazcą.

trzasnąć sobie w łeb ogniwu ochockiego albo lampę elektryczną ochockiego, jak już to głupie, rwać się gdzieś od dzieciństwa i utknąć, Boże, na lampie, przecież to okropne, dobiegać środka życia i nie znaleźć nawet śladu drogi, po której by się iść chciało.

Ze wszystkich stron otaczali ich spacerujący, ale Ochocki nie krępował się ich obecnością i wskazawszy kapeluszem jedną z ławy mówił

W tej chwili, ciągnął dalej Ochocki, wzbudziła się we mnie moja idea, czy może obłęd.

A więc panna Izabela już kocha się w Ochockim.

— Naturalnie, proszę pana — prawił dalej Ochocki.

Ochocki oparł brodę na kolanach i wpadł w zadumę.

Musiał jednak przyznać, że gadulstwo Ochockiego miało te same cechy szczerości i rozrzucenia, jak jego ruchy i cała wreszcie osoba.

Spotkali się pierwszy raz i już Ochocki tak z nim rozmawiał, jakby znali się od dzieci.

— Żeni się pan, panie Ochocki.

W tej chwili Ochocki przetarł czoło, jakby zbudzony ze snu i patrząc na Wuchulskiego, rzekł nagle, ale, ale, nawet zapomniałem, że mam ważny interes do pana.

Mówił Ochocki.

spytał Ochockiego.

Odrzekł Ochocki.

Rzekł jakby do siebie ochocki.

– szepnął Ochocki.

– Kobiety, panie Ochocki.

Odparł Ochocki.

No tak, bo Ochocki to bardzo sympatyczna postać.