Mentionsy

więc u mnie to by przebiegało w ten sposób, że historię bym zaczął troszeczkę od Słowackiego.

No i zaczynamy od Słowackiego, od Podróży na Wschód.

No i tu są tam, można zarysować pewne podobieństwa między sposobem, można powiedzieć, postrzegania świata i człowieka przez Słowackiego i przez Herbota.

Tak, i im się to jakby zaczyna układać, bo ja mówię o tej podróży na wschód, nie, że tam w pewnym momencie stał odbiórka Słowacki i postanowił wyjechać, wybrać się w daleką podróż przez Włochy, Grecję i tam do Ziemi Świętej.

I wydaje mi się, że Słowacki, ja tutaj może za bardzo na tę stronę przeciągam, ale do Herberta się to niezwykle odnosi, bo Słowacki podjął taką decyzję.

Ale Słowacki nie palił.

Ja myślę, że Słowacki tak opowiada, no nie wiem czy po swojemu nazwijmy to.

Słowacki bardziej poszukiwał, bardziej poszukiwał tej symboliki.

I właśnie, w czym odnajduje Słowacki?

Mówiąc najkrócej, i Herbert, i Słowacki, jak staram się to w ten sposób opowiedzieć...

Jednak i w przypadku Słowackiego, i w przypadku Herberta właściwie to pojęcie możemy używać tak w miarę, może nieswobodnie, ale z jakimś taką, może nie nadmierną ostrożnością.

I teraz chciałbym, jeżeli pan redaktor pozwoli, taki klucz, jaki sobie znajduję w interpretacjach tu nie tylko Słowackiego, czy tam Herberta, ale i innych poetów.

Mianowicie, przejdźmy do w ogóle czegoś takiego, do losu człowieka, bo mówimy o Słowackim, mówimy sobie o Herbercie, mówimy o prawdzie, o tym, o jakimś takim odniesieniu do czegoś stałego i obaj na pewno... Ale nie chodzi panu o szołochowanie.

I Słowacki, i Herbert absolutnie wpisują się w ten kontekst, że ludzki los jest losem tragicznym.

uczy o Herbercie w szkole, rozkochuje, ale piękny trop ten był związany z takim romantycznym, że tak powiem, wątkiem słowackim, podróżą, grupa gamem, no i tak dalej, i tak dalej.

Ale tak, a ja myślę, że ten klucz pokazuje, że i Słowacki tą podróżą próbował się wydobyć z jakiegoś kryzysu, szukał czegoś.