Mentionsy

No i czytam taki wpis pani Beaty Lechnio, siostrzenicy Zbigniewa Herberta.

Tak, 27. rocznica śmierci Zbigniewa Herberta i będziemy go wspominać z panem Jarosławem Jarszakiem, który chce być tytułowany panem Jarkiem.

No ale Zbigniew Herbert jest obecny na lekcjach, jest przedmiotem rozważań.

jak oni czytają Herberta, jak Pan czyta przez młodych Herberta, jak oni czytają przez Pana Herberta i o tym dialogu z Herbertem, który wszystkich nas wzbogaca przecież.

Tak jakby to też chciał Herbert.

Bo ja bym nawet zaryzykował twierdzenie, że Herbert wpisuje się w ten kontekst poety, poezji romantycznej jako tej, która wytycza, jest powiedzmy drogowskazem dla człowieka w ogóle.

A z Herbertem to tak, no nie wiem, bardzo ciężko, bo on na takim fundamencie tej greckiej kultury, na tym fundamencie historii.

I wydaje mi się, że Słowacki, ja tutaj może za bardzo na tę stronę przeciągam, ale do Herberta się to niezwykle odnosi, bo Słowacki podjął taką decyzję.

Zresztą podobnie jak Herbert.

Tego wprost nie mówi, ale to odnajduje Herbert w swoich wierszach.

Mówiąc najkrócej, i Herbert, i Słowacki, jak staram się to w ten sposób opowiedzieć...

Jednak i w przypadku Słowackiego, i w przypadku Herberta właściwie to pojęcie możemy używać tak w miarę, może nieswobodnie, ale z jakimś taką, może nie nadmierną ostrożnością.

I teraz chciałbym, jeżeli pan redaktor pozwoli, taki klucz, jaki sobie znajduję w interpretacjach tu nie tylko Słowackiego, czy tam Herberta, ale i innych poetów.

I Słowacki, i Herbert absolutnie wpisują się w ten kontekst, że ludzki los jest losem tragicznym.

I mieli pewne takie fajne koncepcje, wydaje mi się, które mogą posłużyć jako klucz, jako punkt wyjścia do rozważań na temat poezji Herberta.

Przemysław Gintrowski do wiersza Zbigniewa Herberta.

podejmujemy się z panem Jarkiem Jarszakiem niemożliwej, że tak powiem niemożliwego zadania próbujemy naświetlać Herberta, no to nigdy się do końca nie uda, ale próbujemy pan Jarek jest nauczycielem

tę wypowiedź, tę myśl, to ja myślę, że w wierszach Herberta, tak ogólnie podsumowując, nie wiem, czy się państwo z tym zgodzą.

Ale przecież Herbert, często pamiętam te frazy mówiące o tym, dziękuję Ci, Panie Boże, za to, że cierpiałem, tak?

A Herbert podobnie ciągle się wybierał gdzieś tam daleko, do Grecji i nieustannie tego szukał.

Herbert mi w ogóle żyje.

Ale zostają filmy i to jest tak, mi się też przypomina, rozmawialiśmy o Herbertzie i on kiedyś napisał o Gogenie taki wiersz, że ci, którzy rozumieją sens kobaltu, nie wystawiają swoich prac na market.