Mentionsy

Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis.

I nawet ja już tego wątku nie badałem aż tak szczegółowo w okresie powojennym, ale tam wspomina jeden z braci Jadwigi Staniszkis, że ich dalecy kuzyni wręcz byli na Litwie takimi lokalnymi wyklętymi.

To jest upamiętnienie Staniszkisów, którzy byli litewskimi nacjonalistami walczącymi.

Ale to pokazuje, i to też u Staniszkis było takim, niektórzy mogliby powiedzieć, że kompleksem, niektórzy, że jakimś, nie wiem, znamie, ale to, że ona cały czas się odcina od tych wszelakich właśnie.

Staniszkis nawet odmawia historykom rozmów na ten temat.

I jeden z wujów Staniszkis był po prostu oficerem u Andersa.

I to wydaje mi się dość dużo mówi o Staniszkis.

To są już spekulacje, ja też w tej książce właśnie unikam za wszelką cenę spekulowania, ale w rodzinie Staniszkisów jest opinia, że chodziło po prostu o to, że ich opiekunka do dzieci była współpracowniczką.

A raczej dla mnie było też ciekawe, i dlatego ja to dość podkreślam w książce, ta jej relacja z matką, która no właśnie, i to w ogóle jest dość ciekawe, że matka Staniszkis, czyli Maria Staniszkis z domu Rzętkowska, była jedną z najważniejszych ideolożek tej polskiej młodej endesy i ona w ogóle miała znacznie lepszą pozycję jako...

Myślę, że zaraz porozmawiamy, chociażby ciekawy stosunek Staniszkis do

W momencie, kiedy Staniszkis krytykuje Balcerowicza, ja nawet tam przytaczam, że Staniszkis jest jedną z jednych osób, których Balcerowicz się naprawdę ob...

Ale jakby tam opowieść była taka, no ze strony Staniszkisów też, że jej matka jakby jak miała być zaaresztowana, czy jakoś po prostu przekszekazała córeczkę rodzinie.

To, że Staniszkis pisze o Chinach.

Co tutaj jest istotne, Staniszkis to nie jest też, bo na przykład Staniszkis wiem, że zwłaszcza już w latach 90-tych lubili działacze, na przykład działacze związani z Morawieckim seniorem.

Staniszkis nie chodzi o rewolucję też zbrojną.

Michał Łuczewski, który przez wiele lat był dyrektorem programowym bodajże Centrum Myśli Jana Pawła II, mi mówił, że to był wręcz czasem problem, bo jak ją zapraszali na jakieś gościnne wykłady i chcieli potem zapłacić, to Edwiga Staniszkis nigdy nie patrzyła potem na umowy.

Staniszkis często potrafiła uchwycić istotę zjawiska w lapidarnym zwrocie, jak wtedy, gdy wymyśliła nazwę Akcja Wyborcza Solidarność lub gdy powiedziała o miękkiej charyzmie Jerzego Buska.

Staniszkis była jedną z tych osób, którym Michnik i jego redaktorzy ich nie żałowali.

Pani profesor Staniszkis nigdy nie miałem okazji poznać osobiście.

Szczególne znaczenie miały dla mnie dwie książki profesor Staniszkis.

Drugą ważną dla mnie książką profesor Staniszkis był postkomunizm.

Krótko mówiąc, kiedy mainstream III RP ślizgał się po powierzchni wydarzeń przełomu milenium, profesor Staniszkis proponowała analizę głęboką, wymagającą, nierzadko prowadzącą do ponurych wniosków, ale zawsze motywowaną pragnieniem zobaczenia rzeczywistości takiej, jaka ona jest.

Zdecydowanie ważniejsze było dla mnie, żeby wybrzmiały głosy osób, które Jadwiga Staniszkis spotkała na swojej drodze w różnych momentach życia.

Po prostu Staniszkis funkcjonowała w zdominowanym przez mężczyzn środowisku.

Nie ma też w książce każdej z postaci, z którymi drogi Jadwigi Staniszkis często się przecinały, w tym Ireneusza Krzemińskiego, Wiesławy Kozek, Dawida Osta, Piotra Naimskiego.