Mentionsy

Welcome to WCW Monday Nitro.

Program nazywał się WCW Monday Nitro i leciał w piątki.

Ja swoje pierwsze obejrzane WCW Monday Night Raw obejrzałem jakoś w 97. roku i pamiętam, że obejrzałem je całe od deski do deski i nie mogłem potem zasnąć.

I tego chyba nauczyło mnie śledzenie WCW.

Te dwie federacje to WCW, czyli World Championship Wrestling oraz WWF, World Wrestling Federation.

Organizacją starszą z wielkimi tradycjami było WWF, założona jeszcze przez dziadka Vince'a McMahon'a, natomiast WCW było relatywnie nowym tworem, ale bardzo prężnie się rozwijającym i bardzo agresywnym.

W jaki sposób WCW rzuciło rękawice WWF?

Oczywiście z czasem okazało się to gwoździem do trumny WCW, bo Hulk nie chciał nigdy przegrywać, ale o tym trochę później.

WCW umożliwiło mu bowiem wcielenie się w postać Heela, czyli tego złego.

Trzeba przyznać, że specjaliści od Cave Weapons WCW wykonali wtedy tytaniczną robotę.

W latach 94-98 WCW udało się nawet wyjść na prowadzenie dzięki narracji, jaką udało się zbudować wokół Hollywood Hogana.

Wymyślili oni wtedy, że Hogan stworzy swoją ekipę złoli, takich rebeliantów, a raczej renegatów, którzy będą terroryzować WCW i prześladować rywali, przerywać walki, demolować autobusy itd.

I faktycznie, jeśli Hogan chciał zasmakować, jak to jest być znienawidzonym przez publiczność, to WCW dało mu taką możliwość.

A kilka lat później, na początku XXI wieku, Vince McMahon wykupił WCW wraz z większością jego gwiazd za niewiele ponad 4 miliony dolarów.

Bret Hart jeszcze w tym samym roku przeszedł do WCW, żeby utrzeć nosa McMahonowi, ale wszystko wskazuje na to, że jego macki sięgały także do wrogiej organizacji, ponieważ uwielbiany przez tłumy Hitman bardzo długo musiał czekać na walki o pas, który ostatecznie zdobył w 1999 roku, ale okupił to bardzo poważną kontuzją.

Bo był taki szpenio w WCW, który wydawał się być przybyszem z innego świata.

Szanowni Państwo, on jest nieodziennym, nieodziennym WCW NWO!

I z tego dokumentu można było także się dowiedzieć, że legendarna passa Goldberga, czyli 173 zwycięstwa do zera, była sztucznie napompowana przez WCW.

Było to na gali WCW Starcade w 1998 roku, gdzie walką wieczoru była walka o pas mistrzowski, w której niepokonany dotychczas Goldberg mierzył się z Kevinem Nashem, kolejną wielką gwiazdą, którą WCW podkupiło od WWF.

I podczas gdy Goldberg masakrował ich jednego po drugim, ring otoczyli ochroniarze WCW w takich żółtych polóweczkach.

Oczywiście to zaostrzenie wywodziło się wprost z poniedziałkowej wojny, czyli rywalizacji o widownię w poniedziałkowe wieczory pomiędzy WCW a WWF.

Jeśli WCW wysunęło się na prowadzenie dzięki takiemu właśnie contentowi, to WWF nie pozostało nic innego jak ich przebić.

Zawodnikiem najbardziej utożsamianym z tą epoką w WWF jest bezapelacyjnie Stone Cold Steve Austin, który dotychczas walczył w WCW z tą tylko różnicą, że do tego momentu kojarzono go z kolorowymi kreacjami i długimi blond włosami.

Największymi gwiazdami tej ery poza wspomnianym Stone Coldem byli Triple H, Kane, Undertaker, a także pozyskani z WCW Chris Jericho, Big Show, Eddie Guerrero czy chociażby Chris Benoit.

Jak już mówiłem, nie miałem możliwości podziwiać popisów gwiazd WWF w telewizji, ale za to dzięki grom na PlayStation, takim jak SmackDown, poczułem, że faktycznie był to nieco inny i chyba lepszy świat niż WCW.

Koledzy oczywiście próbowali mu pomóc, zwłaszcza Kevin Nash, ale z czasem jednak wszyscy dookoła zrozumieli, że Hall ma bardzo poważne problemy i budowana z mazoją od lat 80. kariera właściwie zakończyła się w roku 2001, gdy WCW przestało istnieć.

Jedna z największych gwiazd WCW, czyli Damon Dallas Page, DDP, zaopiekował się przyjacielem.