Mentionsy

To NBA i tylko u nas możecie zobaczyć wielki mecz Charlesa Barclaya.

Po raz pierwszy w polskiej telewizji lider rozgrywek NBA Phoenix Sun ze swoją wielką gwiazdą Charlesem Sir Barclayem.

Tak jest, dzisiaj będzie NBA z lat 90.

Full disclosure, wcale nie uważam, jak wielu moich znajomych, że tamta wersja NBA była lepsza od tej dzisiejszej.

Po prostu zakochaliśmy się bez pamięci w tamtej wersji NBA, bo dostaliśmy ją na tacy zupełnie niespodziewanie, po latach, dekadach wręcz oglądania koszykówki, siatkówki czy piłki nożnej.

A kilka minut później leci magazyn NBA, w którym Włodzimierz Szaranowicz i Ryszard Łabędź podkładają tylko swoje głosy, a reszta jest jeden do jednego tym samym programem, jaki emitowany był w stacji NBC, czyli autentycznym amerykańskim produktem, w którym nie chodziło tylko o to, żeby pokazać skrót meczu, powiedzieć kto wygrał, a potem wyświetlić tabelę.

I chciałbym wykorzystać ten moment, tę okazję i oddać hołd człowiekowi, który niemal w pojedynkę sprawił, że NBA zawitała w naszych domach z początkiem lat 90.

Ale zupełnie zwariował na jej punkcie, gdy w roku 64 do Warszawy na dwa pokazowe mecze zawitała drużyna gwiazd NBA, w której składzie były takie legendy jak Bill Russell, Bob Cusey czy Oscar Robertson.

Miłość do NBA rosła w panu Włodzimierzu latami.

I co ciekawe, prawa telewizyjne do NBA kosztowały wówczas 100 tysięcy dolarów amerykańskich, za co dziś TVP nie byłaby w stanie pewnie wykupić praw do dziecięcego turnieju Biedronki.

NBA zgodziło się na umowę z Telewizją Polską pod warunkiem, że jej produkt będzie emitowany w dobrym czasie antenowym i początkowo zakładała emitowanie skrótów meczów i transmisję jednego meczu tygodniowo.

I wraz z tymi kasetami pracownicy NBA przysyłali też naszym dziennikarzom magazyny i biuletyny ligowe, żeby tamci mieli też o czym mówić na antenie.

Legendarne powitanie, hej hej to NBA, czasami hej hej NBA, powstało zupełnie na spontanie podczas jednej z transmisji.

Wiele się mówiło o tym, kto był gołtem NBA.

Ale ja nie mam wątpliwości, że jeśli chodzi o Polaków powiązanych z NBA, to gołtem był, jest i będzie NBA.

Dla polskich fanów NBA ten człowiek był jak Prometeusz, który sprawił, że miliony dzieciaków zaczęło rzucać piłką do nogi do kosza zrobionego z felgi koła rowerowego, bez szprych oczywiście, przybitej do drzwi szopy, komórki, a nierzadko też drzewa.

Czas na opowieść pod tytułem Jak mały Maciek zakochał się w NBA.

MKOL zezwolił wtedy po raz pierwszy na udział graczy NBA w turnieju olimpijskim.

Po drugie, mój tato, który sam nieźle wkręcił się w te pierwsze transmisje NBA i tak naprawdę to on je oglądał, a ja się zwykle dosiadałem, żeby zrozumieć, co go tak interesuje.

No i wspominałem też o tym, że tato pracował w papierni i jak to się ładnie mówi, załatwiał nam nie tylko wspaniałe Magic Basketball, czyli polskie czasopismo poświęcone NBA, ale także magazyny niemieckie, które cechowały się tym, że miały kolosalne plakaty.

Karty graczy NBA.

Większość naszej wiedzy o NBA i jej gwiazdach pochodziła właśnie z analizy kart, którymi się oczywiście wymienialiśmy.

Nie wiem dlaczego, ale tak się szczęśliwie złożyło, że entuzjastów NBA można było spotkać w Piechowicach, bo to jest nazwa tego miasteczka, z którego pochodzę.

Pamiętam też, że na tablicy naszego boiska widniał piękny napis NBA, a sama obręcz miała nawet przez krótki czas siatkę.

Człowiek naoglądał się w telewizji w sobotę rano najlepszych akcji z NBA, a potem szedł na podwórko odwzorować te akcje w prawdziwym życiu.