Mentionsy

Jeśli założyć hipotezę istnienia Boga, jak to miało miejsce przed jej falsyfikacją, do której doszło w filozofii Fryderyka Nietzschego, to znajdujemy się oto w pewnego rodzaju oparach absurdu, to znaczy w rzeczywistości społecznej, politycznej, gospodarczej, moralnej, także religijnej.

W której powoływanie się na hipotezę Boga traktowano jako okoliczność wystarczającą do tego, żeby się samousprawiedliwiać lub też uciekać do tej wyższej boskiej instancji, reiterując skorzystanie z zasobu własnej wolności.

Boga nie ma, ale nie ma żadnych innych autorytetów, żadnych innych bogów przede mną jako człowiekiem, jako indywidualną egzystencją, do których mógłbym w różnych sytuacjach dylematycznych, skomplikowanych, w przeżywanych kryzysach, trudnościach, w cierpieniu uciekać się jako do tych instancji,

Że Boga nie ma, który rozszerzmy do zaproponowanej przeze mnie formuły, że nie ma takich autorytetów, ani prawo nie jest takim autorytetem, koniec końców, ani państwo, ani nauczyciele, wychowawcy, naukowcy, eksperci i tak dalej, i tak dalej.